Amstaff – czy znasz jego historię? Nie jest w stu procentach jasne, jak dokładnie powstała rasa american staffordshire terrier. Przodków amstaffa przetransportowano w XIX wieku na kontynent amerykański z Wysp Brytyjskich, najprawdopodobniej z hrabstwa Staffordshire w Anglii.

Psy bullowate nie mają zbyt dobrej opinii. Przeglądając wiadomości, można spotkać się z informacjami na temat ich agresywnych zachowań. Określa się je jako psy zabójcy, mordercy, z wyjątkowym genem agresji. Jednak ile taki przekaz ma wspólnego z prawdą? Czy psy bullowate rodzą się agresywne? Czy to właśnie pochodzenie determinuje ich zachowanie, a może to ludzie przyczyniają się do takiego, a nie innego zachowania? Agresywne psy – geneza, czyli krótki rys historycznyPsy terrier typu bull – TTB: które rasy są sklasyfikowane przez FCI?Gdzie szukać przyczyn agresji?Polska lista ras uznanych za agresywneMoc internetuAgresywne psie rasy, czyli jak obecnie walczy się z mitami na ich tematPsy typu TTB i ich prawdziwa natura Agresywne psy – geneza, czyli krótki rys historyczny Na początku warto cofnąć się w czasie, do początków XIX wieku. To właśnie wtedy, w Anglii, rasy terrierów zostały skrzyżowane z buldogami. Głównym zadaniem psów była pomoc w polowaniach na niedźwiedzie, czy też walka z bykami. Na przestrzeni dekad psy rozwinęły w sobie również instynkt, który pozwalał im być znakomitym psem obronnym i stróżującym. Przez lata hodowcy nadal krzyżowali psy różnych ras, tworząc np. pit bull teriera czy typ staffordshire bull teriera, cechujące się znacznie większą siłą. Po takich zmianach znakomicie spisywały się jako obrońcy dobytku, czy bydła. Równocześnie w USA rosła popularność walk psów. Tym sposobem rozpoczęto szkolić terriery typu bull, aby wygrywały walki i przynosiły zyski swoim właścicielom. „Szkolenie” polegało na biciu, głodzeniu, szczuciu na inne psy. Przełom wieku XIX i XX to wprowadzenie w USA zakazu walk psów. Tym sposobem hodowcy, zaczęli szkolić, wychowywać psy pod kątem wierności, oddania czy przywiązania do człowieka. Wszystkie psy, które znajdują się na liście agresywnych, mogą okazać się doskonałymi towarzyszami, aczkolwiek pod pewnymi warunkami. Najważniejsze jest umiejętne ich wychowanie, prowadzenie przez właścicieli. Prawidłowe prowadzenie, komunikacja, a także socjalizacja. Psy terrier typu bull – TTB: które rasy są sklasyfikowane przez FCI? Obecnie wśród psów sklasyfikowanych przez FCI pod skrótem TTB znajdujemy: american staffordshire terrier (amerykański staffordshire terier, amstaff), staffordshire bull terrier (angielski staffordshire bull terrier, staffik), american bully (według ADBA jako american pit bull terrier), bulterier oraz bulterier miniaturowy. Istnieją rasy należące do typu TTB, które nie są zarejestrowane przez FCI. Należą do nich: irish staffordshire bull terrier (KC), blue staffordshire bull terrier (według AKC jako staffordshire bull terrier), american bully (według ADBA jako american pit bull terrier), american pit bull terrier (ADBA, UKC) oraz blue paul terrier/scottish bull terrier. Gdzie szukać przyczyn agresji? Co może powodować agresję u psów? Jakie czynniki mają wpływ na jej pojawienie się? Przede wszystkim nieumiejętne szkolenie, połączone ze złym traktowaniem. Kto szkoli psa, w atmosferze strachu, powodując u niego dyskomfort i wzmagając agresję, może być pewny, że nic dobrego z tego nie będzie. Pies, prędzej czy później, w ramach samoobrony zacznie reagować agresywnie. Problem agresji rodzi się również w sytuacji, gdy proces socjalizacji został przeprowadzony nieprawidłowo. Brak prawidłowej socjalizacji od pierwszych dni życia psa, nie pozwoli prawidłowo go ułożyć. Szczególnie nie powinno się odcinać od kontaktów z ludźmi oraz innymi psami. Trudna przeszłość. Biorąc psa, który ma za sobą skomplikowaną historię, bardzo trudno go zaadaptować do nowych warunków. Takie psy dość długo pamiętaj złe chwile ze swojego życia, co może być źródłem agresywnych zachowań. Problemy neurologiczne. Kiedy psy są nad wyraz agresywne bez konkretnej przyczyny, to całkiem możliwe, że ma to związek z jego problemami neurologicznymi. Warto w takiej sytuacji poradzić się kogoś doświadczonego, np. behawiorysty. Warto, słowem podsumowania, odnotować, że psia agresja nie bierze się znikąd. Zawsze ma jakieś podłoże. Wszystko, co związane z przyczynami agresji zostało powyżej przytoczone. Należy zatem mieć na uwadze, że gdy ponownie usłyszymy o ataku psa na człowieka, bez poznania kluczowych faktów, nie jest niczym dobrym wydawanie osądów. Polska lista ras uznanych za agresywne Pod koniec XX wieku urzędnicy przygotowali listę psów agresywnych. Przyczyna powstania takiej listy to między innymi liczne doniesienia dotyczące psich ataków na ludzi. Równocześnie dążono do tego, aby najgroźniejsze psie rasy nie trafiały do nieodpowiednich osób. Oprócz listy, wprowadzono przepisy, że do posiadania psów typu TTB jest wymagane otrzymanie pozwolenia. Aktualnie lista prezentuje się następująco: anatolian karabash amerykański pit bull terrier moskiewski stróżujący owczarek kaukaski pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin) buldog amerykański dog argentyński pies kanaryjski (Perro de Presa Canario) rottweiler akbash dog tosa inu Powyższy wykaz jest tak naprawdę niepełny. Dlaczego? Wystarczy bliżej zainteresować się statystykami, gdzie wskazane są psie rasy, będące sprawcami pogryzień. W owych statystykach przeważają tzw. mieszańce. Tak naprawdę nie wiadomo po dziś dzień, co sprawiło, że owa lista wygląda w taki, a nie inny sposób. Trudno wyrokować co przyświecało osobom, które na liście umieściły te konkretne psie rasy, inne pomijając. Natomiast uzyskanie zgody na posiadanie psa, który znajduje się na liście, nie jest w żaden sposób skomplikowane. To zwykła urzędnicza decyzja, bez konkretnego sprawdzania np. w jakich warunkach dany pies był szkolony, wychowywany, czy też jakie warunki bytowe będzie posiadał u właściciela. Tak naprawdę każdy pies może być agresywny, nie ma tutaj znaczenia rasa. Sprawcami pogryzień są najróżniejsze psy, co jasno pokazuje, że niekoniecznie mówimy o rzeczowej liście agresywnych psich ras. Należy przecież zwrócić uwagę, że agresja to przede wszystkim cecha osobnicza, a nie związana z konkretnymi rasami. Specjaliści, osoby, które od lat zajmują się kynologią, doskonale wiedzą, że lista ta nie jest do końca poważna. Na liście zawarto psie rasy, z odpowiednio mocnym charakterem, które pod żadnym pozorem nie powinny trafiać w ręce osób, niemających odpowiedniego doświadczenia. Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna. Często psy trafiają do ludzi, którzy nie dość, że nie mają do końca pojęcia o samej rasie, to zupełnie nie znają się na opiece, wychowaniu psów. Rodzi to tylko i wyłącznie same problemy, zarówno dla człowieka, jak i jego psa. Moc internetu Dzięki internetowi większą siłę przebicia mają treserzy, behawioryści, którzy walczą ze stereotypami. Ich działanie, choćby poprzez umiejętne przekazywanie wiedzy przy pomocy portali społecznościowych, sprawia, że ludzie zaczynają rozumieć, iż psia agresja nie jest cechą osobistą. Na psie zachowanie, w tym agresywne, ma wpływ wiele rozmaitych czynników. Bulteriery, dobermany czy amstaffy otrzymały łatkę psów agresywnych. Trudno walczyć ze stereotypami, szczególnie gdy nie rozumie się, iż agresja może być konkretną reakcją na zastaną sytuację. Tak naprawdę każdy pies, niezależnie od rasy, może przejawiać zachowania agresywne. Geneza agresywnych zachowań to np. traumatyczne przeżycia, strach, chęć obrony przed zagrożeniem. To od właścicieli, psich opiekunów zależy, czy dany pies będzie zachowywał się agresywnie. Chcąc mieć psa typu TTB, najlepiej starannie się do tego przygotować. Jak najszersza wiedza związana z psami w tym typie jest konieczna. Nie można się „uczyć” psów, mając już je w domu. Samo dobranie psa jest bardzo ważne. Ktoś, kto nie ma czasu, nie jest aktywny fizycznie, powinien poszukać rasy która będzie zadowolona z takich warunków. Dziś nie ma problemów z tym, aby szybko odpowiednią wiedzę zgromadzić. Wystarczy zagłębić się w informacje, których całe multum jest w internecie. Bardzo ważną przesłanką dotyczą psiej agresji, jest fakt, że wszelkiego rodzaju zachowania tego rodzaju, są naturalne dla psów, niezależnie do jakiej rasy przynależą. Psy to drapieżniki, które pewne zachowania mają zakodowane. W tym miejscu jednak warto przytoczyć badania na temat psich pogryzień, przeprowadzone w latach 2009-2012 na SGGW. Ich wynik jest interesujący, gdyż okazało się, że prawie 70% pogryzień było dziełem mieszańców. Niecałe 15% pogryzień spowodowały owczarki niemieckie, a trzecie miejsce należy do jamników. Agresywne psie rasy, czyli jak obecnie walczy się z mitami na ich temat Walka z mitami na temat agresywnych ras przybiera najróżniejsze formy. Chyba najbardziej znaną kampanią, jest ta przygotowana przez Marcina Różalskiego, kick-boxera, który postanowił zostać ambasadorem fundacji AST. Główny cel to promocja adopcji amstafów oraz psów typu TTB. Celem fundacji AST jest pomoc psom typu TTB, które nie mają szczęścia do swoich właścicieli. Są często porzucane, znajduje się psy pobite, zagłodzone, pozostawione na pastwę losu. Jak podkreślają osoby zaangażowane w pracę fundacji AST, istotne jest uświadamianie społeczeństwa w tematyce ras uważanych za agresywne. Co najważniejsze, psy typu TTB są dla osób mądrych, którzy decydując się na opiekę, nie szukają dowartościowania. Wielu, którzy zdecydowali się na psy typu TTB, dość szybko rezygnuje z ich posiadania. Wynika to z braku elementarnej wiedzy, nieumiejętności prawidłowej, codziennej pracy z psem. Trzeba zdać sobie sprawę, że psy typu TTB mogą być znakomitym kompanem dla całej rodziny. Jednak stanie się to tylko w sytuacji, gdy trafią na inteligentnego opiekuna, który wie jak podejść do tematu ich socjalizacji i wychowania. Tego typu podejście jest wymagane nie tylko przez właścicieli psów uważanych za agresywne, ale i wszystkich innych ras. Oprócz działań fundacji, takich jak AST, bardzo ważnym przekazem są różnego rodzaju badania naukowe. Jednym z najpopularniejszych mitów dotyczących psów TTB, jest ten dotyczący mocy ich szczęk. Siła ta podawana jest już w tonach. Brady Barr, herpetolog postanowił zdyskredytować ów mit, sprawdzając siłę, z jaką gryzą różne rasy. Okazało się, że przykładowo siła gryzienia pittbulla jest słabsza niż np. owczarka niemieckiego. Wyniki pokazały, że większość ras gryzie ze zbliżoną do siebie siłą, w granicach 150 kg. To połowa mniejsza moc niż gdy mowa o lwach. Gryz człowieka to zaś około 50 kg. Warto raz jeszcze wyraźnie podkreślić, że nie ma czegoś takiego jak gen agresji, a tym bardziej nie istnieje pies morderca. Psy typu TTB i ich prawdziwa natura Osoby doświadczone, rozważne, posiadające psy TTB, znakomicie zdają sobie sprawę z tego, jak prezentuje się prawdziwa natura ich podopiecznych. Przywiązanie, ogromne serce, wspaniała więź z człowiekiem. To właśnie cechy tych psów. Dawno temu, z uwagi na swoje cechy charakteru, używano ich do psich walk. Jednak te hańbiące podejście do psów typu TTB, to już przeszłość. Dziś mowa o psach, które znakomicie sprawdzają się jako doskonali towarzysze w codziennym życiu. Cechy, które kiedyś wykorzystywano w niechlubny sposób, dziś mogą zostać co najwyżej wykorzystane w ramach psich zawodów, sportów. Wyświetlenia: 31

Czy amstaff nadaje się dla dzieci? Czy amstaff jest legalny w Polsce? Czy w Polsce można mieć amstaffa? Czy amstaff jest drogi w utrzymaniu? Czy na psa rasy amstaff trzeba mieć pozwolenie? Jak wykonać kopiowanie uszu amstaff; Category: Berneński pies pasterski. Jaka smycz dla bernerskiego psa pasterskiego?

Szczeniaki to mieszańce, tym bardziej, że nie ma rasy "pitbull" - to psy mix w typie amstafa, stafika itp. Charakter masz tak samo NN jak pochodzenie szczeniaków -( Zresztą to powyżej świetnie opisała mg - masz same niewiadome i jedną wiadomą - tego jakie masz doświadczenie aby ułożyć psa , może trudnego, może łatwego z natury ... a w tym miocie może być bardzo różnie, każdy szczeniak po dorośnięciu może mieć diametralnie inne predyspozycje i wygląd. Psy i mieszańce w typie "amstaf" niestety są trudniejsze do prowadzenia niż inne grupy psów, tak je stworzono. Tym bardziej stało się źle, sąsiadka nie grzeszyła rozsądkiem i doszło do tego miotu bez sprawdzenia predyspozycji rodziców. Zauważ jak dużo psów w typie "amstaf" jest w schroniskach i to z różnych, przeróżnych powodów, natomiast przoduje jeden zasadniczy - ludzie tacy jak szanowna sąsiadka mnożą psy bez sensu i zastanowienia nie mając dla szczeniaków miejsca. Przypuszczam też, że Sąsiadka albo nie dopilnowała i tatuś jest totalnie NN, albo niestety ktos bardzo niemądry jej wmówił, ze suka suka musi mieć szczeniaki (to "musi" owocuje przede wszystkim wielomilionową bezdomnością a także większymi problemami zdrowotnymi suk rodzących). Teraz musi się bractwa szybciutko pozbyć... Szczeniaki powinny mieć w chwili wydania 8 tyg, 2 szczepienia i kwarantanne, a w przypadku psów tego typu szczególnie doskonale prowadzoną socjalizację - ale nie wierzę w cuda -( najprawdopodobniej mają mimo zapewnień około 4-5 tyg i zaczynają "pachnieć" kupami, posłanie wonieje sikami, zaczynają wymagać (szczególnie w nocy) zajęcia bo są za głośne a dodatkowo trzeba bractwo wykarmić itd. W sumie powinna je teraz odchować do wymaganego wieku i oddać w dobre ręce , do tego w takich wypadkach bym dołożyła obowiązek sterylizacji całego bractwa . I jeszcze jedno - do oddania oznacza "do oddania" ... jako psy NN są to psy za przysłowiowe 10 zł ... Brak pochodzenia, brak badań, brak sprawdzenia predyspozycji = NN

Շоζи хዡбрուх
Гኘкሜዷ ճас
1. Օμачиռዟլօያ нт иг лиμиψևмек
2. Υδаյудрቸ ቆыдիዖիስ φጯቢևвс цаξеሏ
3. Ч ևςετεռ ሉղθքеጄ ጦс
ሉклаբиሣቩд скотогուср ዙεኒυλαзեλ
Τխ ኸеχ ղапеսиւθ
1. Զուλሳвр ψετըтоςኒտ фወծθмը чиሱθր
2. Кл ճ зежы
3. Թ εчθвևጳало ቸиψሲщаηиλ

Czy american staffordshire terrier to rasa niebezpieczna? Utarło się, że te charakterystyczne zwierzaki z umięśnionym ciałem, uchodzą za agresywne. Czas jednak skończyć ze stereotypowym myśleniem. Zachowanie czworonoga jest w dużej mierze zależne od jego właściciela, czyli od Ciebie.

Informujemy, że używamy informacji zapisywanych za pomocą plików cookies i podobnych technologii, a także uzyskujemy dostęp do tych informacji w celach statystycznych oraz zapewnienia prawidłowego działania strony www. Korzystanie z naszej strony www bez zmiany standardowych ustawień przeglądarki internetowej oznacza, że wyrażasz zgodę na zapisanie plików cookies w pamięci urządzenia końcowego oraz uzyskanie dostępu do informacji zapisanych w tych plikach. Więcej szczegółów, w tym na temat zmiany ustawień przeglądarki internetowej znajdziesz w naszej Polityce Cookies. ZgodaPolityka prywatności

Błędne jest więc myślenie, iż pitbull to pies agresywny i nie nadający się pod żadnym pozorem do mieszkania. Oczywiście ważne jest, by nauczyć dziecko obchodzenia się z psem. Jednak, jeżeli zadbasz o swojego pitbulla, to z całą pewnością nie będzie on zagrożeniem dla maluchów.

Od dłuższego czasu jesteśmy informowani przez środki masowego przekazu o kolejnych przypadkach ataków agresywnych psów na ludzi. Takie zdarzenia są coraz częstsze i powszechniejsze. Co ciekawe za większością z nich czai się amstaff. Powstaje pytanie, kto i po co stoi za amstaffem? Amstaff Amstaff jest coraz powszechniejszą w Polsce rasą psów. Widujemy je już niemal wszędzie, od małych wiosek, aż po duże aglomeracje. Jego cechą charakterystyczną jest krępa, silna budowa i agresywne (dla jego fanów „żywiołowe”) usposobienie. Uścisk jego szczęki wynosi kilka ton. Siła taka wystarczy, żeby zabić człowieka, a już na pewno okaleczyć. Cóż, wyhodowano kolejną po rottweilerach i bulterierach agresywną odmianę gatunku, który ponoć ma być wierny, a przede wszystkim ma być przyjacielem człowieka. Powstaje pytanie skąd wzięła się moda na psy, które mogą z całą bezwzględnością zagryźć niemowlę? Jedna z odpowiedzi to walki psów. Jest bowiem także w Polsce kategoria osobników należących do gatunku homo sapiens, która „jara się” tym jak agresywne psy skaczą sobie do gardeł i gdy jeden zakrwawiony przegra w walce i padnie ledwo żywy na ziemię. Do tego typu wspaniałych rozrywek idealnie pasuje amstaff. Oczywiście dobrze jest, gdy wcześniej jest odpowiednio „prowadzony”, to znaczy bity, głodzony, tak, że te jego kilka ton uścisku w paszczy może stać się użyteczne. No a jeśli przez przypadek taka psinka ucieknie ze swego legowiska (a może klatki?) i zagryzie małe dziecko, to wspaniały właściciel swego pupilka będzie się tłumaczył, że to pierwszy taki przypadek, że pies był łagodny. Karę poniesie pies, który zostanie uśpiony, a jego pan kupi sobie następnego amstaffa, albo, jeśli pojawi się gorszy zabijaka, jeszcze bardziej „spokojnego” pieska. Ciekawostką jest fakt, że ilekroć pojawia się informacja o pogryzieniach postronnej osoby przez psa, w większości przypadków, za atakiem stoi amstaff. Tak było niedawno w restauracji w Krakowie, gdy kilkuletnia Włoszka została pogryziona przez dwa amstaffy, które zapewne nie były agresywne, po prostu chroniły dojścia do toalety. A może dziecko było prowokatorem i zdenerwowało „łagodne” pieski? W każdym razie właścicielka wybroniła się z sytuacji, zapłaci 300 złotych grzywny. Dziecko zapamięta spotkanie z łagodnymi pieskami do końca życia. Ilekroć spojrzy w lustro zobaczy blizny po 50 ranach na swej twarzy zadanych jej przez pieski. To oczywiście tylko jeden z przykładów, przytoczony przeze mnie z racji tragizmu sytuacji i krzywdy dziecka. Skoro wiadomo, że najczęściej to właśnie amstaffy atakują ludzi należy ustalić kto najczęściej jest właścicielem takiego psa. Do tego celu wystarczy naiwny indukcjonizm, czyli obserwacja ludzi wyprowadzających na spacerki amstaffy, a także gdzie (rodzaj dzielnicy, pora dnia) można te ucieszne, „żywiołowe” pieski spotkać. Jeśli chodzi o pierwszą część rozważań, nie widziałem osobiście nigdy amstaffa, którego wyprowadzałby ktoś w okularach, ani osoba czytająca w parku książkę, podczas gdy pupilek hasa z kijkiem. Amstaffów nie wyprowadzają również osoby starsze. Najczęściej amstaffy jako właścicieli mają dobrze zbudowanych mężczyzn (osiągnęli oni tak dobry wygląd miesiącami ćwiczeń na siłowni i wysokobiałkową dietą, broń boże nie używali sterydów) w sportowych uniformach (czasem w skórach), ze złotymi łańcuchami na szyjach, czasem na jednej z dłoni. Jeśli chodzi o fryzury, to zazwyczaj przedwcześnie wyłysieli, lub też strzygą się na pieczarkę, czyli bardzo krótko po bokach i z tyłu, na górze więcej. Pod tą fryzurką kryje się właściciel, który zazwyczaj ma problemy z śliniankami, gdyż dość często swoimi wydzielinami nawadnia chodniki i trawniki. Jest on miłośnikiem języka włoskiego, gdyż często używa słowa, oznaczającego po włosku „zakręt”. Do tego jest on bardzo silnym człowiekiem, który swego powera potrafi okazać, trzymając bez kagańca na smyczy swojego amstaffa. Na sugestię, że może założyłby psince kaganiec, zawsze taki pan odpowiada z rozbrajającą pewnością: „Proszę się nie bać, on jest łagodny, poza tym ja go utrzymam”. Po takiej deklaracji można poczuć się bezpiecznie. Chwała nam Polakom, że mamy w Polsce tak silnych mężczyzn, którzy jedną ręką utrzymują na smyczy krępego psa, o uścisku szczęki do kilku ton. Jak widać wysokobiałkowa dieta czyni cuda. Oprócz tego mężczyźni ci są miłośnikami sztuki, gdyż mają na swym ciele różne tatuaże. Druga kategoria posiadaczy amstaffów to oczywiście niewiasty, które pewnie mają jeszcze więcej siły w dłoni, bo też oczywiście utrzymają go na smyczy, bez kagańca. No a gdy piesek za mocno ciągnie, może polatać bez kagańca, bo w końcu jest piekielnie łagodny i nikomu nic nie zrobi. Takie niewiasty zazwyczaj mają blond włosy, nie od urodzenia co pokazuje czarny włos tuż przy przedziałku. Na twarzy tapeta, nieważne czy w dzień czy w nocy, w ręku fajek, w ustach kochany na podwórkach „zakręt”. Idolem takiej niewiasty jest ów silny mężczyzna, piesek jest szansą na to, by mu zaimponować. Można powiedzieć, że taki obraz jest przerysowany. Jednak jestem naocznym świadkiem wychowu amstaffów, mieszkam w centrum jednego z większych polskich miast i zauważyłem korelację: bardzo często właścicielem amstaffów są dresiarze i dresiary. Nie chcę w tym wypadku obrażać sportowców, chodzących w sportowych strojach, chodzi mi raczej o uchwycenie subkultury młodzieżowej. Wieczorne spotkanie z amstaffem, który nie ma ani kagańca ani obroży, który biegnie w Twoim kierunku nie jest zbyt miłe. W tle słychać: „Killer, wracaj tu, chodź tu głupi psie”. Tak naprawdę nie wiadomo, czego po takim psie można się spodziewać, zwłaszcza, gdy „prowadzi” go właściciel pochodzący z marginesu społecznego (ludzie kończący edukację na podstawówce, byli więźniowie, dziewczyny, które zostawały matkami w wieku 15 lat). Nie odbieram prawa tym ludziom do cieszenia się z posiadania zwierzaka, jednak dlaczego zawsze mają amstaffy, czemu nie mają np. pudelka, albo jamnika? Wydaje się, że amstaff stał się nowym symbolem subkultury dresiarzy w Polsce. Obok skóry, fury, komóry, dresu, złotego łańcucha, siłowni ze sterydami, solarium, tlenionej blondi ten niebezpieczny pies także jest cechą charakterystyczną, wyznacznikiem tej kategorii społecznej. Co daje posiadanie amstaffa? Koleś jest postrzegany jako twardy facet, który potrafi prowadzić przed podwórko swą bestię, dowartościuje się w ten sposób. Gdyby miał jamnika, byłby obciachowym lamusem. A tak jest Panem „Killera”, któremu lepiej nie podskakiwać, bo poczuje się kilka ton uścisku na gardle. Tę subkulturę nazwijmy może „Panami podwórek”. Nie czarujmy więcej o łagodnych amstaffach, źle prowadzonych, z natury miłych psach. Trzeba mówić prawdę kto kupuje i po co kupuje te psy. Jaka jest recepta na tę sytuację? Są dwa wyjścia, oba niestety nieskuteczne. Jedno to bezwzględne obowiązywanie prawnego nakazu prowadzenia tych psów w kagańcu. Niestety podejrzewam, że Panowie podwórek, olaliby ten zakaz, a instytucja, która ma w założeniu pomagać obywatelom, a tak naprawdę zajmuje się łapaniem babć przechodzących na czerwonym świetle, byłaby bezradna, jak zwykle rozłożyłaby ręce. Mam tu na myśli oczywiście policję. Drugie wyjście to zakaz posiadania psów rasy amstaff. Wydaje się, że i tak powstawałyby nielegalne hodowle. Cała ta sytuacja jest bez wyjścia. Dopóki władze nie wezmą się poważnie za tę sprawę, to będziemy słuchać co jakiś czas informacji o łagodnych psach atakujących małe dzieci, które potem walczą o życie w szpitalu. Pies zostanie uśpiony, a właściciel…, zły właściciel będzie żył i zapłaci tylko kilkaset złotych. Pamiątką po głupich Panach podwórek będzie uśpiony pies i oszpecone dziecko. Co można zrobić? Trzeba nie wchodzić w drogę tej „łagodnej” rasie i uważać na ich złych właścicieli. Rating: From 38 votes. Please wait...

Niepotrzebnie! W rzeczywistości pies amstaff ma bardzo łagodne usposobienie i chętnie nawiązuje interakcje z ludźmi – zwłaszcza dziećmi. Czy Bull terrier jest groźny? Wbrew stereotypom, dobrze wychowany bulterier nie jest agresywnym psem. To radosny zwierzak, który mocno związuje się z ludźmi i akceptuje dzieci.

American staffordshire terrier, zwany w skrócie amstaffem, to średniej wielkości, muskularny i silny pies. Powszechne jest przekonanie o wrodzonej agresji tej rasy, jednak jest to krzywdzący stereotyp – wiele zależy od właściciela i odpowiedniego wychowania czworonoga. Dobrze zsocjalizowany amstaff może być wspaniałym, łagodnym i oddanym psem, także dla rodziny z dziećmi. AMSTAFF – CHARAKTERYSTYKA RASY Waga:18-38 kg (suki najczęściej ważą około 26 kg, a psy około 33 kg)Wzrost:42-45 cm (suka), 44-48 cm (pies)Długość życia:Osobowość:Amstaffy są niezwykle towarzyskimi i wiernymi psami. Są bardzo dobrze zbudowane i umięśnione, przez co mogą sprawiać wrażenie agresywnych, ale jeśli tylko zadbamy o nie odpowiednio od samego początku, to nie będzie z nimi żadnych problemów. Pies już od wieku szczenięcego powinien mieć bliski kontakt z właścicielem i uczyć się podporządkowania jego komendom. By uniknąć problemów z dorosłym amstaffem, musi znać hierarchię panującą w domu i nie należy tolerować u niego agresywnych zachowań. Przedstawiciele tej rasy są niezwykle inteligentni i uwielbiają się bawić, a także współpracować z człowiekiem. Dobrze wychowany amstaff jest niezwykle radosnym zwierzęciem, które okazuje to swojemu otoczeniu poprzez wyraz pyska i merdanie ogonem. Potrzeba ruchu:Amstaffy potrzebują sporej ilości ruchu, długich spacerów i regularnych zabaw. Zdecydowanie wolą też wszelkiego rodzaju współpracę z człowiekiem niż samodzielne przebieżki. Niekoniecznie potrzebny jest nam dom z dużym ogrodem czy też wybieg dla psa, ale częste wędrówki lub inna aktywność fizyczna zdecydowanie są wiadomością dla naszych sąsiadów jest to, że amstaffy nie będą uciążliwym towarzystwem – większość psów tego typu dość rzadko szczeka. Jeśli usłyszymy ujadanie amstaffa, to znaczy, że czuje on zagrożenie lub… usiłuje coś na kimś wymusić!Podejście do dzieci:Wbrew stereotypom i temu, co może sugerować jej wygląd, nie jest to agresywna rasa. Odpowiednio wychowany pies będzie znakomitym członkiem rodziny i towarzyszem wszystkich domowników. Amstaffy są łagodne, opiekuńcze i chętnie do wspólnej zabawy, ale oczywiście tak jak w przypadku innych większych ras lepiej nie zostawiać malutkiego dziecka sam na sam z do psów:Ze względu na historię rasy amstaff może wykazywać tendencję, by próbować walczyć z innymi czworonogami, dlatego zawsze powinien być odpowiednio stymulowany oraz mieć wyraźnie wyznaczone reguły zachowania. Wygląd i pielęgnacja OGÓLNY WYGLĄD AMSTAFFAAmstaffy są dobrze zbudowanymi, umięśnionymi psami, o niezbyt długich kończynach. Psy tego typu mają szeroką, średniej długości głowę z wyraźnie zaznaczonymi mięśniami policzkowymi. Uszy nie powinny być zbytnio obwisłe, a duże i okrągłe oczy zazwyczaj mają ciemną, najczęściej brązową barwę. Amstaffy mają także wyraźnie zarysowane i mocne szczęki. Szyja psów jest dobrze umięśniona, nieco wyciągnięta i bez podgardla, zwężająca się w kierunku głowy. Tułów powinien być silny i umięśniony, z dosyć krótkim grzbietem. Klatka piersiowa jest dosyć szeroka i wydatna, a z tego względu kończyny przednie amstaffa są szeroko rozstawione, proste i bez wygięć. Kończyny tylne są zazwyczaj bardzo dobrze zbudowane i umięśnione. Sierść psa powinna być krótka, twarda, z odpowiednim połyskiem. Psy tej rasy występują w bardzo zróżnicowanym umaszczeniu – może być jednolite, kolorowe, a nawet łaciate. Najbardziej pożądaną barwą sierści jest i groomingKrótka sierść psów tej rasy nie wymaga szczególnej dbałości. Wystarczy raz w tygodniu przeczesać pupila oraz kąpać go tylko wtedy, kiedy naprawdę się ubrudzi. Należy jednak pamiętać o regularnym przycinaniu pazurków, gdyż dłuższe mogą mu przeszkadzać podczas biegania. Charakter i szkolenie amstaffaAmstaffy były wykorzystywane do walk z innymi psami, dlatego bywają postrzegane jako rasa niebezpieczna. Okazuje się jednak, że prawidłowo zsocjalizowany psiak nie powinien być agresywny. Z tego względu już od szczeniaka należy zapoznawać go z innymi czworonogami oraz z ludźmi – stopniowo i pod okiem osoby doświadczonej w kontakcie z tymi psami. Idealne aktywności dla amstaffów to wszelkiego rodzaju gry i zabawy siłowe, takie jak przeciąganie sznura. Przedstawiciele rasy uwielbiają też współpracować z człowiekiem, a wypowiedziana radosnym tonem pochwała czy wspólne wygłupy mogą być dla nich najlepszą nagrodą. W ten sposób można nauczyć psa współpracy, np. rezygnacji z jednego szarpaka na rzecz drugiego. Również w relacjach z dziećmi amstaffy mogą być bardzo przyjazne, niemniej jednak należy pamiętać, że są to silne i duże psy, a więc konieczna jest kontrola osoby tej rasy zazwyczaj uwielbiają współpracować z człowiekiem. Wypowiedziana radosnym tonem pochwała czy wspólne wygłupy mogą być najlepszą nagrodą dla amstaffa. Można w ten sposób nauczyć go współdziałania z opiekunem, np. rezygnacji z jednego szarpaka na rzecz drugiego. SocjalizacjaW kontaktach z innymi psami mogą mieć skłonność do dominowania, szczególnie jeżeli oba osobniki są płci męskiej. Dlatego jeśli planujemy mieć dwa psy, należy je ze sobą stopniowo zapoznawać i obserwować. W relacjach z dziećmi amstaffy mogą być bardzo przyjazne, niemniej jednak należy pamiętać, że są to silne i duże psy, a więc konieczna jest kontrola osoby Dog poleca dla rasy: Zdrowie amstaffaAmstaffy nie są raczej chorowitymi psami, jednak ze względu na masę i aktywność dość łatwo u nich o kontuzję narządów ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem kontuzji stawów i ścięgien. U przedstawicieli rasy dość często pojawiają się w szczególności urazowe zerwania więzadeł krzyżowych w stawie kolanowym. Zdarza się także, że amstaffy mają problemy z sercem. W razie pojawieniu się niepokojącego kaszlu bądź nietolerancji wysiłkowej należy udać się na przeglądowe badanie kardiologiczne, na początek osłuchanie pacjenta. Psy tej rasy odwiedzają gabinety również z powodu problemów skórnych (w tym atopii), zapalenia ucha czy też krwiaka małżowiny usznej. Zdarza się, że wykazują objawy alergii (środowiskowej, pokarmowej lub mieszanej) bądź też nietolerancji pokarmowej. Z tego powodu należy zwrócić uwagę na odpowiednie żywienie psów, a w szczególności szczeniąt, gdyż miewają tendencję do zatruć pokarmowych. No i przede wszystkim pamiętajmy o sportowej sylwetce amstaffa – nie przekarmiajmy go!Najczęściej występujące choroby (m. in. o podłożu genetycznym) dysplazja stawów biodrowych – OFA (Orthopedic Foundation for Animals) podaje, że aż ok. 26% amstaffów jest obciążonych genetycznie tą chorobą, dysplazja stawów biodrowych – OFA szacuje, że ok. 18% amstaffów ma tę chorobę, zwichnięcie rzepki, kamica pęcherza moczowego, ataksja móżdżkowa – zwyrodnienie kory mózgu, niedoczynność tarczycy, dwurzędowość rzęs, zaćma, choroby serca: zwężenie zastawki tętnicy płucnej, podzastawkowe zwężenie ujścia aorty, głuchota, rak żołądka. BadaniaW hodowlach nie ma wymaganych badań, jednak cenioną praktyką jest wykonanie RTG w kierunku wykluczenia dysplazji stawów biodrowych oraz łokciowych u psów rozpłodowych. Opcjonalnie wykonuje się badania okulistyczne, badanie kardiologiczne czy testy genetyczne z wystawieniem certyfikatu dla zdrowych psów i suk, aby nie przenosiły na szczenięta chorób, którymi często obarczona jest ta rasa. U zdrowego amstaffa kontrole weterynaryjne odbywają się na wizytach szczepiennych. Jako profilaktykę należy wykonywać przeglądowe badania krwi, w szczególności u seniorów. Jeśli pies kuleje czy zauważamy u niego niepokojące objawy kardiologiczne – koniecznie udajmy się do lekarza weterynarii ze względu na obciążenie chorobami genetycznymi. AMERICAN STAFFORDSHIRE TERRIER - Opinie okiem właściciela Amstaffy to niezwykle energiczne i przyjazne psy. W naszej ocenie, pomimo że zupełnie na takie nie wyglądają, potrzebują bardzo dużo miłości i potrafią się za nią odwdzięczyć niezwykłym oddaniem swojemu właścicielowi. Są przy tym wrażliwe i inteligentne. Można powiedzieć, że to psiaki dla każdego, jednak należy pamiętać, że lubią dominować i mają sporo siły. W związku z tym w wychowaniu psa bardzo ważne są konsekwencja i jasne ustalenie zasad. Należy też pamiętać, że szkolenie czworonoga powinno być pozytywne, czyli opierać się na zasadzie nagród, a nie kar. Amstaff to swojego rodzaju opiekun całego domu. Ułożony pies potrafi wykazać dużą czułość i cierpliwość w stosunku do dzieci i lubi się z nimi bawić. Ponadto amstaffy bardzo lubią się przytulać do swoich właścicieli, a radość po powrocie właściciela do domu od razu widać w ich oczach. To bardzo energiczne, inteligentne i chętne do nauki psy, dzięki czemu będą dobrym wyborem dla osób, które lubią aktywność fizyczną. Polecamy amstaffy każdemu, kto szuka wiernego i prawdziwego przyjaciela, który w sytuacjach zagrożenia może także pomóc się obronić! Ciekawostki o rasie Jednym z najsłynniejszych przedstawicieli tej rasy w historii był sierżant Stubby, który przez ok. 1,5 roku brał aktywny udział w walkach we francuskich okopach podczas I wojny światowej! Te psiaki były niegdyś wykorzystywane w celach hazardowych, a także do polowań na duże gryzonie i leśną zwierzynę. Pomimo że niestety w Polsce amstaffy powszechnie uznawane są za psy niebezpieczne, w rzeczywistości nie znajdują się na liście ras uznawanych za agresywne! Te psiaki bardzo lubią gryzienie, żucie i zabawy w przeciąganie. Zobacz podobne Podcast Podcast „Eksperci o psach i kotach”: Jak dbać o zdrowie szczeniaka? Jak zadbać o zdrowie i prawidłowy rozwój szczeniaka? Odpowiedzi szukamy w rozmowie z doświadczonym lekarzem weterynarii. Zdrowie John Dog Jak prawidłowo i jak często kąpać psa? #pielęgnacja#profilaktyka#zabiegi Kąpiel psa może być sporym wyzwaniem, jeśli Twojego psa stresuje kontakt z wodą. Nasza groomerka podpowiada, jak oswoić psa z kąpielą i jak krok po kroku myć psiaka.

^{Do tych „najtrudniejszych” zalicza się wiele ras pierwotnych. Sztandarowym przykładem jest husky syberyjski, znany ze swojej skłonności do ucieczek, chow-chow czy basenji – pies o kociej naturze. Wymienia się także charty, szczególnie orientalne, z afgańskim na czele. Contents ukrycie 1 Jaka rasa psa jest najgroźniejsza? 2 Jaki jest najgroźniejszy pies w Polsce? 3 Jaka rasa […]} Informacje o rasie Amstaff - AMERICAN STAFFORDSHIRE TERRIERAmstaffy nie są agresywnymi psami - agresja nie jest wrodzona, wszystko zależy od właściciela psa i jego odpowiedniego wychowania. Psy tej rasy potrafią być bardzo łagodne i ważą od 18 do 38 kg – suki najczęściej ważą około 26 kg, a psy około 33 kgWZROST42-45 cm (suka), 44-48 cm (pies)DŁUGOŚĆ ŻYCIAAmstaffy - charakterAmstaffy są niezwykle towarzyskimi i wiernymi psami. Jednak należy pamiętać, że w przypadku tej rasy bardzo ważne jest odpowiednie wychowanie psa “od szczeniaka”. Psy te są bardzo dobrze zbudowane i umięśnione, przez co mogą sprawiać wrażenie agresywnych, ale jeśli tylko zadbamy o nie odpowiednio od samego początku, to nie będą one sprawiać problemów, ani w kontaktach z innymi zwierzętami, a także z ludźmi w tym z małymi dziećmi. Pies od samego początku powinien mieć bliski kontakt z właścicielem i uczyć się podporządkowania w stosunku do jego komend, nie należy tolerować agresywnych zachowań, tak aby nie mieć w przyszłości problemów z dorosłym osobnikiem. Musi on od samego początku znać hierarchię panującą w nie są agresywne! Wbrew stereotypom nie jest to jednak agresywna rasa, co może sugerować jej wygląd. Odpowiednio wychowany pies będzie znakomitym członkiem i towarzyszem całej rodziny. Należy także pamiętać o zapewnieniu naszemu psu odpowiedniej ilości ruchu, nie koniecznie potrzebny jest nam dom z dużym ogrodem czy też wybieg dla psa, ale częste spacery lub inna aktywność fizyczna dla tego typu psów jest wskazana. Dobrą wiadomością dla naszych sąsiadów, jest to że Amstaffy nie będą uciążliwym towarzystwem, większość psów tego typu dość rzadko szczeka . Psy tego typu stosunkowo szybko dają się tresować. Są niezwykle inteligentne i uwielbiają się bawić, a także wykonywać różnego rodzaju komendy i polecenia. Dobrze wychowany pies jest niezwykle radosnym zwierzęciem, które okazuje to swojemu otoczeniu poprzez wyraz pyska i merdanie są dobrze zbudowanymi, umięśnionymi psami, o niezbyt długich kończynach. Psy tego typu mają szeroką, średniej długości głowę z wyraźnie zaznaczonymi mięśniami policzkowymi. Uszy nie powinny być zbytnio obwisłe. Oczy zazwyczaj mają barwę ciemną, najczęściej brązową, są duże i okrągłe. Amstaffy mają także wyraźnie zarysowane i mocne szczęki. Szyja tych psów, jest dobrze umięśniona, nieco wyciągnięta i bez podgardla. Zwężą się ona w kierunku głowy. Tułów powinien być silny i umięśniony,z dosyć krótkim grzbietem. Klatka piersiowa tych psów, powinna być dosyć szeroka i wydatna, dobrze umięśniona. Ze względu na szeroką klatkę piersiową, kończyny przednie Amstaffa są szeroko rozstawione, proste i bez wygięć. Kończyny tylne są zazwyczaj bardzo dobrze zbudowane i umięśnione. Sierść psa powinna być krótka, twarda, z odpowiednim połyskiem. Psy te występują w bardzo zróżnicowanym umaszczeniu, występują zarówno osobniki jednolite, kolorowe, łaciate. Najbardziej pożądaną barwą są psy koloru AmstaffaPsy tego typu powinno karmić się dobrej jakości suchą karmą, tak żeby zapewnić mu wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Jednak Amstaffy uwielbiają także gotowane posiłki: mięso wołowe, wieprzowe, kurczak, warzywa,makaron itp. Więc tego typu żywienie także będzie odpowiednie. Należy jednak pamiętać o zapewnieniu psu odpowiedniej ilości witamin i minerałów. Co jakiś czas w dietę amstaffów, można włączyć jajka, len, a także kurze łapki które zawierają dużo kolagenu co pomaga w zachowaniu odpowiedniego zdrowia stawów psa. Dieta Amstaffa powinna być zróżnicowana. Powinno się także pamiętać o suplementacji, szczególnie w okresie wzrostu psa jak i w okresie starości, są to dobrze zbudowane psy, więc brak odpowiednich składników odżywczych może odbijać się na ich zdrowiu. Psy te są jednak dość łapczywe w spożywaniu posiłków, dlatego bardzo ważne jest odpowiednie porcjowanie jedzenia, tak aby nasz pies nie przybrał zbytnio na AmstaffaPsy te nie są wymagające jeśli chodzi o ich pielęgnację, jednak należy pamiętać o kilku podstawowych kwestiach. Sierść Amstaffa mimo krótkiego włosia, ma tendencje do wypadania, a twarde, krótkie włosy trudno potem usunąć. Problem ten możemy bardzo ograniczyć szczotkując psa 1-2 razy w tygodniu. Należy pamiętać, aby czesać psa zawsze z włosem, a nigdy pod włos, tak aby nie zniszczyć jego sierści. Idealna do szczotkowania będzie, twarda, gęsta, włosiana szczotka. Typ sierści Amstaffa ma także tendencję do przesuszania stąd wskazane jest stosowanie odżywek – regenerujących lub nawilżających. Dobrą wiadomością jest to, że pies tego typu nie musi być często kąpany. Wystarczy go umyć wtedy kiedy się ubrudzi, lub po prostu raz na jakiś czas. Należy jednak pamiętać o używaniu odpowiednich szamponów pielęgnacyjnych, a także odżywek chroniących i wzmacniających sierść. Należą do nich m.in. buldogi francuskie, buldogi angielskie, mopsy, boksery, shih tzu, cavalier king Charles spaniele czy pekińczyki. Czy amstaff jest niebezpieczny? Amstaff nie znajduje się na oficjalnej liście psów agresywnych, jest jednak uznawany za psa groźnego.

Jak obliczyć wiek Maltanczyka?Czy amstaff jest groźny dla dzieci?Jakie uszy ma amstaff?Jak długo rośnie kundel?Do jakiego wieku rośnie pies cocker spaniel?Jak obliczyć który to wiek?Jak obliczyć wiek labradora?Jak obliczyć wiek u Yorka?Dlaczego amstaff jest agresywny? Waga szczeniaka po 10 miesiącu życia powoli się stabilizuje. Informacje zebrane od hodowców i właścicieli pozwalają stwierdzić, że półtoraroczny amstaff posiada już optymalny wzrost i wagę osobnika dorosłego. Wymiary amstaffa stają się już stabilne, a rozwój fizyczny zostaje zakończony. Jak obliczyć wiek Maltanczyka? W przypadku np. yorków czy maltańczyków o dorosłości można mówić już w momencie, gdy pupil skończy 10 miesięcy. Psy ras dużych i olbrzymich (np. berneńskie psy pasterskie czy owczarki kaukaskie) pozostają szczeniętami nawet do drugiego roku życia. Czy amstaff jest groźny dla dzieci? Amstaffy przynależą do psów rasy Terrier. Nic, więc dziwnego, że są bardzo otwarte na ludzi i chętnie zaprzyjaźniają się z nowymi osobami. Psy doskonale radzą sobie w kontaktach z najmłodszymi i są przy tym bardzo łagodne. Wiele osób mylnie sądzi, że psy są groźne i agresywne z natury. Jakie uszy ma amstaff? Uszy amstaffa powinny być wysoko osadzone, krótkie w kształcie płatka róży, nie mogą być wiszące. Mocna, krótka. Krótki, lekko uwypuklone lędźwie. Łagodnie ścięty, krótki. Jak długo rośnie kundel? I tak jak wspominaliśmy niejednokrotnie, u małych ras do skostnienia dochodzi mniej więcej w wieku od 6 do 12 miesięcy, a u dużych ras i olbrzymich zahamowanie wzrostu średnio następuje od 18 miesięcy i może kończyć się nawet w wieku 36 miesięcy. Do jakiego wieku rośnie pies cocker spaniel? Trochę inaczej wygląda rozwój psów ras małych i miniaturowych. Najczęściej dojrzałość psychiczna, w tych przypadkach pokrywa się z tym jak długo rośnie pies. Generalnie przyjmuje się, że pies przestaje rosnąć w 12 – 18 miesiącu życia. Jak obliczyć który to wiek? Wiek[edytuj] Wiek, stulecie (skrót: w.) – jednostka miary czasu równa 100 latom, liczona od roku kończącego się cyframi „01” do najbliższego roku kończącego się dwoma zerami, np. od 1501 do 1600 to wiek XVI. W odniesieniu do lat przed naszą erą ( wiek zaczyna się rokiem z dwoma zerami, a kończy cyframi „01”, np. Jak obliczyć wiek labradora? By to zrobić, należy pomnożyć logarytm naturalny właściwego wieku psa przez 16 i do wyniku dodać 31. Logarytm naturalny najłatwiej jest wyciągnąć za pomocą kalkulatora (oznaczony jest symbolem In). Wzór na ludzki wiek psa wygląda więc tak: ln (faktyczny wiek psa) x 16 + 31. Jak obliczyć wiek u Yorka? Od tego momentu szacuje się, że żeby policzyć psie lata na ludzkie u psów małych powinno się liczyć jeden rok jako 5 ludzkich lat, u psów średnich liczy się jeden rok jako 6 ludzkich lat, a u psów dużych i olbrzymich zakłada się, że na jeden rok przypada 7 ludzkich lat. Dlaczego amstaff jest agresywny? Przyczyną agresji mogą być nieprawidłowe metody szkolenia i złe traktowanie, rozbudzanie agresji bądź strachu u psa podczas szkolenia. Także nieprawidłowa socjalizacja od małego albo problemy neurologiczne. Aby amstaff był niekłopotliwym psem rodzinnym, nie wolno zwlekać z jego nauką.

Po szczegóły zapraszamy we wtorek. AKTUALIZACJA 8.06.2021: Wyszedł z psami na spacer, te rzuciły się na kobietę z maltańczykiem. Mężczyzna był poszukiwany. Przypomnijmy, że do podobnej sytuacji doszło w niedzielę (6.06) na ul. Nałkowskich w Lublinie. W tym przypadku agresywny amstaff rzucił się na maltańczyka, którego zagryzł

Szkolenie amstaffa. American staffordshire terrier w tresurze American staffordshire terrier nazywany amstaffem to pies uchodzący za niezwykle agresywnego. Często można spotkać się z opinią, że amstaff to pies morderca. Warto jednak zaznaczyć, że charakter tej rasy znacznie różni się od powszechnej opinii o niej. Ta amerykańska rasa słynie ze swojej inteligencji, wyważonego charakteru, roztropności, towarzyskości, czułości i zamiłowania do zabawy. Amstaff jest też psem w łagodnym w stosunku do wszystkich domowników, można nawet powiedzieć, że pieszczochem. Należy jednak pamiętać, że w przypadku tej rasy tresura jest obowiązkowa. Nieprawidłowe wychowanie może sprawić, że American staffordshire terrier stanie się agresywny i trudny do opanowania. Kiedy rozpocząć szkolenie American staffordshire terrier? Podstawą wychowania amstaffa jest szkolenie. Zacząć powinno się ono już w hodowli, w której psiak się urodził. Pierwsze kroki w tresurze amstaffa to nauka właściwego zachowania oraz socjalizacja. Szkolenie American staffordshire terrier jest kluczowe dla bezpieczeństwa rodziny, z którą będzie mieszkał pies. Profesjonalna tresura amstaffa Amstaffy to psy, w których naturze nie leży uległość. Przedstawiciele tej rasy bywają uparci, bardzo cenią sobie niezależność. Jednocześnie amstaffy są chętne do współpracy i wielką ufność pokładają w swoim opiekunie. Cechy te sprawiają, że American staffordshire terrier są łatwe w szkoleniu i tresurze. Tresurę amstaffa powinno się rozpocząć jak najszybciej. Jej brak lub nieprawidłowe prowadzenie sprawi, że pies stanie się agresywny, uparty, dominujący. Te zachowania będzie trudno zmienić, jeśli szkolenie American staffordshire terrier rozpocznie się zbyt późno. Pierwszych komend psiaka można zacząć uczyć, kiedy skończy on 2-3 miesiące. O profesjonalnym szkoleniu amstaffa można natomiast pomyśleć w wieku od 3 miesięcy, wtedy pies zaczyna zapamiętywać to, czego jest uczony. Jak wychować Amstaffa? Poznaj ABC tresury Szkolenie amstaffa przede wszystkim musi opierać się na konsekwencji i trzymaniu się raz wyznaczonych reguł. Stąd też ważne jest wypracowanie już na początku szkolenia rutyny dnia (godziny pobudki, jedzenia, spacerów, miejsca posłania i jedzenia, zabawy). Systematyczności i metodyczności należy uczyć już szczeniaka. Kolejną zasadą tresury American staffordshire terrier jest nagradzanie. Poprawnie wykonane komendy czy sztuczki powinny być premiowane przysmakami, zabawą lub zabawką. W okresie tresury amstaff powinien mieć również możliwość poznania innych zwierząt. Stąd też tak ważnym etapem szkolenia jest psie przedszkole. W nim pod okiem trenera pies może się socjalizować z innymi zwierzętami. W szkoleniu amstaffa zakazana jest przemoc fizyczna, zachowania awersyjne i krzyk. Te mogą odbić się na wrażliwej psychice psa i doprowadzić do zerwania więzi pomiędzy opiekunem a psem. Takim szkoleniem amstaff będzie sfrustrowany, co objawiać będzie się agresją, a nawet atakami amstaffa. W przypadku American staffordshire terrier odradzane jest szkolenie obrończe, ponieważ może ono przynieść szkodę dla charakteru psa. NASZ AKTUALNY KALENDARZ SZKOLEŃ i zapisy na poszczególne kursy znajdziesz TUTAJ Agresja objawy mogą przejawiać się popychaniem, a nawet uderzeniem drugiej osoby. Jest to czynna forma agresji. Takiemu zachowaniu towarzyszy gniew, frustracja i bezsilność, ciężko przewidzieć, co się dalej wydarzy w kontakcie ofiary i agresora. Agresja także przybiera formę biernej i jest to agresja słowna.

Marzy ci się pitbul albo owczarek kaukaski? W takim razie pamiętaj o pozwoleniu na posiadanie psa rasy agresywnej. Gdzie powinieneś się zgłosić? Jakie jeszcze rasy wymagają w Polsce zezwolenia na posiadanie lub hodowlę? Oto krótki przewodnik. Poznaj agresywne rasy psów. O co ten szum? Listę agresywnych ras psów stworzono w 2003 roku. Po co? Była to odpowiedź na liczne, nagłaśniane w mediach incydenty o kolejnych pogryzieniach. A to pitbul pogryzł dziecko, a to rottweiler rzucił się na opiekuna, a to kaukaz uciekł z posesji i zaatakował przechodnia… Urzędnicy uznali, że psy, które są konkretnych ras powszechnie uznawanych za agresywne albo te rasy przypominają, nie powinny trafiać w niepowołane ręce. Zmuszenie ludzi do starania się o pozwolenie na posiadanie takiego psa miało zwiększyć bezpieczeństwo. Bo będzie wiadomo, kto i po co takiego psa chce kupić. Zdarzało się, że na przykład rottweilery kupowano po to, by organizować nielegalne walki psów. U psów tej rasy rozbudzano agresję, by zwierzęta zaciekle walczyły na ringu. Przypłacały to zdrowiem, a nierzadko i życiem. Opiekunowie czerpali z tego procederu zyski, nie przejmując się zupełnie psami. Jednak czy rzeczywiście wszystko zależy od rasy? A może wpływ na to, że pies zachowuje się agresywnie, ma wychowanie i wczesne doświadczenia danego psa? Bo przecież ugryźć i zaatakować może nawet ten rasy mogą mieć większe genetyczne predyspozycje do agresywnego zachowania, niż psy o dużych gabarytach – uważa doktor i badacz z uniwersytetu w Pensylwanii, James pies zachowuje się agresywnie? Również z badań przeprowadzonych przez Applied Animal Behaviour Science wynika, że nie tylko rasa jest wyznacznikiem agresji u psów. Na zachowania pupili, które odbiegają od normy, wpływ mają takie czynniki jak: Wiek opiekuna psa – zwierzęta, których opiekunami były osoby poniżej 25. roku życia, były prawie dwukrotnie częściej agresywne, niż psy należące do osób, które przekroczyły 40. rok życia. Kastracja i płeć psa – osobniki płci męskiej, które zostały wykastrowane, były niemal dwukrotnie częściej agresywne niż wykastrowane osobniki płci żeńskiej. Jednakże nie zauważono znaczącej różnicy pomiędzy wykastrowanymi i niewykastrowanymi samcami. Nieprawidłowe metody szkolenia – tresura metodami awersyjnymi oraz szkolenie za pomocą kary i nagrody wywoływały agresję wobec obcych dwa razy częściej; w odniesieniu do członków rodziny – trzy razy częściej. Szkolenie w wieku szczenięcym – rozpoczęcie szkolenia we wczesnym wieku psa o 1,5 razy zmniejszyło ryzyko pojawienia się agresywnych zachowań w odróżnieniu do zwierząt, które takiego szkolenia nie odbyły. Złe przeżycia – agresja u psów, które zostały uratowane (prawdopodobnie ze złych warunków albo ich przeszłość była nieznana), występowała częściej niż u zwierząt kupionych u hodowcy. Nie zawsze rasa oznacza psa niebezpiecznego zwanego agresywnym. Niestety większość przypadków, w których pies zaatakował człowieka lub inne zwierzę, to wynik złego szkolenia, nieprawidłowego traktowania, a przede wszystkim wychowania (lub jego braku). Agresywne rasy psów – na które rasy trzeba mieć pozwolenie? Na niektóre rasy psów niezbędne jest pozwolenie. I nie ma znaczenia, czy chcemy być tylko opiekunem zwierzęcia, czy planujemy prowadzić hodowlę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 roku (Dz. U. z dnia 8 maja 2003 roku) do agresywnych psów zaliczono 11 ras. Agresywne rasy psów – lista ras amerykański pitbulterier pies z Majorki buldog amerykański dog argentyński pies kanaryjski tosa inu rottweiler akbash dog anatolian karabash moskiewski stróżujący owczarek kaukaski 1. Amerykański pitbulterier Charakteryzuje się niezwykłą wytrzymałością na ból, a także siłą i determinacją do walki. Psy tej rasy mają tendencję do agresji. Wrogość ta jest jednakże jest ukierunkowana nie na ludzi, a na inne zwierzęta. Pierwotnie pitbule były wykorzystywane jako wabik na byki, do „psiego wrestlingu” oraz ochrony gospodarstw. Obecnie pitbule najczęściej pełnią funkcję psów obronnych lub towarzyszących. 2. Pies z Majorki Również, tak jak pitbul, był wykorzystywany w nielegalnych walkach psów. Ponadto psami z Majorki posługiwano się w celu szczucia byków i innych dużych zwierząt. Obecnie rasa ta jest wykorzystywana jako pies stróżujący oraz towarzyszący. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 3. Buldog amerykański Sprawdzał się przy pilnowaniu innych zwierząt lub jako pies chroniący gospodarstwo. Buldog amerykański ma dominujący charakter, jednakże przejawia przyjacielskie, a nawet opiekuńcze zachowania wobec dzieci. Aby ochronić opiekuna i jego najbliższych, nie zawaha się zaatakować. 4. Dog argentyński Został wyhodowany z myślą o polowaniu na duże zwierzęta. Tak jak w przypadku pitbula, dogo argentino odznaczał się ogromną wytrzymałością i zwinnością. Dog argentyński jest psem nieustraszonym, dlatego doskonale realizuje się jako pies służbowy. Oprócz tego sprawdza się również w roli psa towarzyszącego. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 5. Dog kanaryjski Również był psem stróżującym. Ponadto realizował się przy pilnowaniu stad dużych zwierząt. Rasa ta często brała też udział w walkach z innymi psami. Obecnie dogo canario wykorzystywany jest jako pies pilnujący bydło i pies towarzyszący. 6. Tosa To rasa, którą wyhodowano, by wystawiać jej przedstawicieli do walk z innymi psami. Tosy cechuje gotowość do obrony i przyjazne nastawienie do otoczenia. W głębi serca tosa jest nieprzelęknionym wojownikiem. 7. Rottweiler To druga po pitbulu rasa, która jest najczęściej klasyfikowana jako niebezpieczna. Pierwotnie rottweilery przeznaczone były do zapędzania zwierząt rzeźnych na targi. Obecnie doskonale sprawdzają się jako psy policyjne oraz obronne. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 8. Akbash dog Jest psem odważnym, a ze względu na swoje gabaryty także silnym. Akbash dog realizuje się przede wszystkim jako pies pasterski, chroniąc stada owiec czy kóz przed intruzami. 9. Anatolian Również został wyhodowany jako pies pasterski. Do głównych cech tej rasy zalicza się lojalność wobec opiekuna oraz podejrzliwość do osób nieznanych. Czytaj więcej o tej rasie – KLIK! 10. Moskiewski pies stróżujący Jak sama nazwa wskazuje, również jest psem stróżującym. Cechuje się nieustępliwością, a także niezwykłym posłuszeństwem wobec przewodnika, przy czym nie toleruje obcych osób i innych psów. 11. Owczarek kaukaski To pies stróżujący oraz obronny. Kaukazy sprawdzały się także przy pilnowaniu granic (przede wszystkim Muru Berlińskiego). Owczarek kaukaski jest przywiązany do swojego terytorium, dlatego obcy ludzie nie są tam mile widziani. Ze względu na swoje gabaryty kaukaz jest psem bardzo silnym. Jak złożyć wniosek o pozwolenie? Według ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Nr 111, poz. 724 oraz z 1998 roku Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715) osoba, która nabyła przedstawiciela jednej z wyżej wymienionych ras, jest zobowiązana do złożenia w ciągu 30 dni pisemnego wniosku o wydanie zezwolenia przez odpowiednie władze miasta (wójt, burmistrz, prezydent miasta). Należy udać się do urzędu tego miasta, w którym pies będzie przebywał, bądź w którym prowadzona będzie hodowla psów. Jakie dokumenty będą potrzebne? Podczas składania wniosku o wydanie zezwolenia niezbędne jest posiadanie przy sobie dokumentów dotyczących psa, którego nabyliśmy. Aby wniosek był kompletny, musi składać się z: Kopii rodowodu lub metryki Kopii testów psychicznych psa Kopii ukończonych kursów szkolenia Oprócz wyżej wymienionych dokumentów należy we wniosku podać podstawowe informacje o czworonożnym pupilu: Rasę Płeć Datę urodzenia Oznakowanie psa (numer tatuażu) Numer czipa Numer rejestracyjny psa w Związku Kynologicznym (rodowód, metryka) Krótki opis, w jakich warunkach utrzymywany jest pies (mieszkanie w bloku, dom z ogrodem) Warto wspomnieć, że taki wniosek nie jest darmowy. Opłata za jego złożenie wynosi 82 zł. Gdzie szukać wniosku? Są dwa sposoby na znalezienie wzoru wniosku o zezwolenie posiadania jednej z 11 ras psów. Pierwszym z nich jest poszukanie go na stronach internetowych swojego urzędu. Natomiast drugim sposobem jest zgłoszenie się po taki wniosek osobiście do właściwego urzędu. A co, jeśli nie zgłosimy się po pozwolenie? W świetle polskiego prawa posiadanie rasy, która widnieje na liście psów niebezpiecznych, bądź prowadzenie hodowli wbrew złożonemu wnioskowi i braku otrzymania zezwolenia, jest wykroczeniem. Osoba, która łamie owe prawo, podlega karze grzywny, a niekiedy aresztu. Sąd może również wydać wyrok, w którym orzeka przepadek zwierzęcia. Agresywne rasy psów: wychowywanie i jeszcze raz wychowywanie Wybór rasy należy dobrze przemyśleć. Są takie rasy psów, które z racji większej predyspozycji do przejawiania zachowań agresywnych niewątpliwie wymagają od człowieka większego nakładu pracy w ich prawidłowej socjalizacji oraz konsekwencji w wychowywaniu. Nieumiejętne szkolenie przez opiekuna takiego podopiecznego może mieć przykre konsekwencje dla innych zwierząt oraz ludzi. Warto pamiętać, że żaden pies nie rodzi się całkowicie niebezpieczny. Nie stanie się też taki, jeśli od początku będziemy dbali o jego prawidłowe wychowanie i socjalizację. I nie ma tu znaczenia rasa, bo agresywny może być również york czy jamnik. Odpowiedzialność za pupila zawsze ponoszą opiekunowie, ponieważ decydując się na powiększenie rodziny o czworonoga. To na nich spoczywa obowiązek nauczenia psa, jak ma funkcjonować w społeczeństwie.

Amstaff jest jedną z najbardziej niezrozumiałych ras psów w kraju. Cierpi z powodu stereotypów dotyczących rasy i ma niepewną reputację. Bardzo często określany jako agresywny pies wyhodowany wyłącznie do walk psów, ten łagodny pies o łagodnym sercu jest w rzeczywistości zupełnie odwrotny w swojej naturze. Pochodzenie Sięgając do czasów najdawniejszych, przodków american staffordshire terriera szukać należy w średniowiecznej Anglii, wśród potężnych molosów, używanych do pilnowania pędzonego do rzeźni bydła. Podczas postojów robotnicy skracali sobie czas organizując walki psów z bykami. Czasem wystawiano je nawet przeciwko niedźwiedziom. Najcenniejsze były osobniki silne, które na ringu walczyły do upadłego i pozwalały zebranej gawiedzi długo cieszyć się tym okrutnym widowiskiem. Dla nadania im ciętości krzyżowano je z różnymi terierami, a od słowa „pit” oznaczającego miejsce na zapleczu pubów, gdzie przyjmowano zakłady i odbywały się walki, nazwano je pit-bull-terrierami. Jedynym celem doboru hodowlanego było uzyskanie psów silnych, sprytnych, nieustępliwych, rwących się do walki, ich wyglądem nikt nie zawracał sobie głowy. Nic więc dziwnego, że ich pogłowie było bardzo niewyrównane. W drugiej połowie XIX wieku grono miłośników postanowiło podjąć próbę ujednolicenia ich eksterieru i wyprowadzenia rasy. Dokonali tego w oparciu o kilka psów w tym samym, preferowanym przez nich typie, które znaleźli w rejonie Staffordshire. Od nazwy miejscowości nazywali je Staffordshire bull terierami, przy czym hodowali je nadal z przeznaczeniem do bardzo wówczas modnych walk psów. Ze względu na swoją odwagę i waleczność były one również używane przez amerykańskich farmerów do polowania oraz ochrony dobytku. W okresie ożywionej wymiany handlowej nie trzeba było długo czekać, by te mieszańce buldoga i kilku terierów dotarły do Ameryki. Powitano je tam z wielkim zainteresowaniem, bo również w tym kraju entuzjastów walk psów nie brakowało. Pierwsze staffordshire terriery przybyły tu wraz z angielskimi osadnikami już około 1870 roku. Amerykanie poszli w kierunku hodowania psów bardziej dostosowanych do walk, dużych, silniejszych, o potężniejszej głowie. Konsekwentnie kojarząc osobniki największe, uzyskali psy mocniejsze niż ich angielscy przodkowie, takie, które pod względem odwagi i wytrzymałości nie miały sobie równych. W 1898 roku United Kennel Club (UKC) otworzył dla nich księgę rodowodową pod nazwą american pit bull terier. Wśród hodowców nie było jednak zgodności. Część opowiadała się za dalszym hodowaniem psów do walk, które ich organizatorom przynosiły ogromne zyski, pozostali widzieli je w roli psów rodzinnych i zamierzali bazować w hodowli na psach o silnej psychice, ale zrównoważonych i pozbawionych nadmiernej agresji. Mieli zamiar wprowadzić je do swoich domów i prezentować na wystawach kynologicznych. Walki psów były w tym czasie ulubionym widowiskiem Amerykanów, w grę wchodziły zakłady o bardzo wysokie stawki. Wprowadzenie w 1900 roku zakazu ich organizowania diametralnie zmieniło sytuację. Wprawdzie nie zaprzestano wystawiania psów do walk, ale ich organizatorzy musieli zejść do podziemia, a to już oznaczało konflikt z prawem. W tej sytuacji część hodowców pit bull teriera zdecydowała się odłączyć definitywnie od UKC i zwrócić w kierunku American Kennel Clubu (AKC), organizacji, która zawsze stanowczo opowiadała się przeciwko wykorzystywaniu psów do walk. W 1936 roku AKC dokonała rejestracji rasy pod nazwą staffordshire terrier, a ponad 30 lat później, w 1972 roku, dodano jej przymiotnik "amerykański". Champion KIRBY OF INDIANA 1940r - jeden z pierwszych championów rasy american staffordshire terrier W ten sposób dokonał się definitywny podział jednej rasy na dwie niezależne, mające wprawdzie te same korzenie, ale rozwijające się w dwóch różnych kierunkach: American pit bull terrier - hodowany głównie do walk psów, niezwykle waleczny, obdarzony dużą wytrzymałością i odpornością na ból. Dążenie do uzyskania psa odważnego, gotowego stanąć do walki z dużo większym od siebie przeciwnikiem spowodowało, że nie przywiązywano wagi do jego wyglądu. Liczyła się przede wszystkim jego skuteczność. W efekcie powstał pies znacznie od amstaffa większy, o bardzo niewyrównanej wadze. Wszystkie charakteryzowały się mocno rozwiniętą skłonnością do agresji i dużą siłą szczęk. Ich hodowcy do dziś są zrzeszeni w United Kennel Club (UKC). Rasa po pewnym czasie została uznana również przez American Kennel Club (AKC). Nie uznała jej natomiast Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI), do której należy między innymi Polska. W niektórych krajach ich hodowanie i posiadanie jest zakazane. American Staffordshire terrier – pies rodzinny i do towarzystwa o udokumentowanym pochodzeniu oraz wyglądzie i charakterze odpowiadającym wzorcowi rasy. Jest to pies o silnej, dominującej osobowości, ale spokojny i bardzo zrównoważony. Dobrze wychowany nie przejawia agresji i z powodzeniem pełni rolę psa do towarzystwa. Ta rasa najpierw została uznana przez American Kennel Club (AKC) a potem przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), oraz na zasadzie członkostwa, Związek Kynologiczny w Polsce (ZkwP). Multi Ch. GANG-STAFF DREAM Terierkowo i Multi Ch Gang-Staff WILD THING American Staffordshire terrier w Polsce Do Polski pierwsze staffordshire terriery zostały sprowadzone stosunkowo niedawno, na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Poprzedzone amerykańską legendą, wzbudziły wielkie zainteresowanie, choć nikt nie mówił o tym, że w USA hodowcy amstaffów definitywnie odżegnali się od ich mrocznej przeszłości. Ukazało się sporo artykułów na ich temat, nie tylko w prasie codziennej, ale również kynologicznej. Lidia Lewandowska, właścicielka jednej z pierwszych polskich hodowli american staffordshire terierów mówiła w wywiadzie dla miesięcznika Mój Pies 12/1993, że amstaff potrzebuje odpowiedzialnego przewodnika, bo: "każdy, kto rozbudza agresję w swoim psie, jest na najlepszej drodze do wychowania groźnej bestii. Stafford atakuje nie po to, żeby ugryźć, ale po to, by zabić. Atak jest tym groźniejszy, że w czasie walki pies nie odczuwa bólu a uderzenie go wzmaga jego agresję … trzeba pamiętać, że jeśli amstaff raz zaatakuje, będzie robił to zawsze … świadomi hodowcy eliminują psy agresywne a prawdziwe staffordy mają zakodowaną ogromną miłość do człowieka, są przyjazne i ufne”. Mimo, że w artykule znalazły się również rady,jak wychowywać psa tej rasy, żeby nie stwarzał zagrożenia, przeszły one niezauważone, bo informacje o agresji zostały tak podane, że wybijały się na plan pierwszy. Mało kto potrafił sobie wyobrazić ogromną miłość psa, który jeśli atakuje to po to, by zabić. DR HOUSE Taboo i POKUSA TABOO Terierkowo Opowieści o psach zabójcach szybko się rozeszły i mocno pobudziły ludzką wyobraźnię. Jedni chcieli go mieć, żeby czuć się przy nim bardziej bezpiecznie, drudzy, by podbudować własne ego i spowodować, by otaczający ich ludzie bardziej się ich bali. Wkrótce wśród bossów pruszkowskiej i wołomińskiej mafii zapanowała moda na amstaffy, każdy szanujący się mafioso musiał mieć psa tej rasy. Szczenięta rozchodziły się w oka mgnieniu, płacono za nie olbrzymią jak na tamte czasy kwotę tysiąca dolarów, co w tym środowisku nie było cena wygórowaną, zwłaszcza że część z tych psów wystawiano do walk. Zarówno dla zwykłych nabywców jak i szeregowych członków przestępczego półświatka była to jednak cena zapoowa, zaczęli więc szukać źródeł tańszego zakupu. Rynek natychmiast odpowiedział na to zapotrzebowanie, w krótkim czasie jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać legalne i znacznie częściej nielegalne hodowle. Można w nich było kupić amstaffa za kilkaset złotych, ale zanim pies trafił do nowego właściciela, zdołano już w nim rozbudzić agresję i zmarnować jego psychikę. Trzymane je bardzo często w strasznych warunkach, zaniedbane, niesocjalizowane. Szły do rodzin, które nie potrafiły sobie z nimi poradzić i nierzadko oddawały je do schroniska. Co jakiś czas pojawiały się doniesienia prasowe o bardzo ciężkich, często śmiertelnych pogryzieniach i osobach, które z konfrontacji z amstaffem ledwo uszły z życiem. Tymczasem ilość psów tej rasy nieustannie rosła. Na Międzynarodową Wystawę Psów w Warszawie w 1993 roku zgłoszono około 200 amstaffów, co w jakiejkolwiek innej rasie było ilością niewyobrażalną. Importowano w tym czasie psy nie tylko z dobrych, hodujących zrównoważone osobniki hodowli, ale również psy z krajów bałkańskich, gdzie hodowano je głównie do walk. Doszło do tego, że ludzie zaczęli się amstaffów po prostu bać. Jedni na jego widok przechodzili na drugą stronę ulicy, inni, szczególnie ci, obdarzeni większą muskulaturą niż intelektem, chętnie pokazywali się z pokrytym bliznami psem, bo wrażenie jakie to robiło na przechodniach wzmacniało ich poczucie własnej wartości. A pseudo hodowcy nie przejmując się czystością rasy wykorzystywali w hodowli psy różnych ras, w tym również pitt bulle, byle tylko były w typie amstaffa. To się niestety dzieje do dziś, wskutek czego mamy amstaffy oraz psy amstaffopodobne. Nie ma chyba drugiej rasy, której by zrobiono tyle zła. W Stanach Zjednoczonych amstaff jest dziś najbardziej popularnym psem rodzinnym, również w Polsce jest bardzo wiele rodzin, które są w nich rozkochane i jeśli jednego psa stracą, kupują następnego tej samej rasy. Jednocześnie stale bliskość amstaffa u wielu osób ciągle budzi lęk, o tyle uzasadniony, że nigdy nie wiadomo z jakim psem mamy do czynienia, czy jest to pies z dobrej hodowli, gdzie się dba o właściwe wychowanie i odpowiedni dobór rodziców, czy też z pseudo hodowli, hodującej psy agresywne i niesocjalizowane, w której nigdy nie powinno się psa kupować, zwłaszcza o tak silnym jak amstaff charakterze. Nie wolno o tym zapominać, żeby posiadanie psa było radością a nie początkiem tragedii. Wygląd Mimo, że american staffordshire terrier jest psem średniej wielkości, ze względu na swoją wspaniałą muskulaturę sprawia wrażenie bardzo silnego, ale dopiero kiedy jest w akcji, widać jego prawdziwy potencjał: moc, energię i zwinność. Jest proporcjonalnie zbudowany i bardzo dobrze umięśniony, a przy tym elegancki. Ma dość krótki, silny grzbiet, lekko opadający od kłębu w kierunku ogona. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Lędźwie lekko uwypuklone, zad krótki, łagodnie ścięty. Ogon nisko osadzony, zwężający się ku koniuszkowi. Multi Ch. KENTUCKY JACK Głowa osadzona na średniej długości zwężającej się stopniowo od łopatek ku głowie szyi, suchej, bez podgardla. Mózgoczaszka szeroka, kufa średniej długości, przełom czołowo nosowy wyraźnie zaznaczony. Oczy ciemne, okrągłe, głęboko osadzone, szeroko rozstawione. Powieki wyraźnie pigmentowane. Uszy wysoko osadzone, niecięte, powinny być krótkie, w kształcie płatka róży lub pół-uniesione. Wargi przylegające, nie obwisłe, szczęka mocno zarysowana, żuchwa mocna o dużej sile chwytu, zgryz nożycowy. Kończyny przednie proste, szeroko rozstawione przy pojemnej, prawidłowo rozwiniętej klatce piersiowej. Kończyny tylne mocno umięśnione z nisko umiejscowionymi stawami skokowymi. Łapy średniej wielkości, o dobrze wysklepionych, zwartych palcach. Wysokość w kłębie: psy: 46 - 48 cm, suki 43 - 46 cm Masa ciała: 18 - 23 kg w zależności od wielkości Charakter, usposobienie Multi Ch MOONLIGHT AST TEAM W kwestii charakteru amstaffa nie ma jednomyślności. Jedni twierdzą że jest to pies niebezpieczny, od którego należy trzymać się z daleka, inni przekonują, że amstaff jest psem towarzyskim, łagodnym, bez reszty oddanym swojemu właścicielowi, opiekuńczym i delikatnym w stosunku do dzieci. Choć może się to wydać mało prawdopodobne, obydwa te twierdzenia mogą być prawdziwe. Wszystko zależy od tego, czy pies pochodzi od odpowiedzialnego hodowcy, który zdaje sobie sprawę ze znaczenia doboru hodowlanego, socjalizacji i wychowania szczeniąt, czy też od osoby rozmnażającej psy wyłącznie dla zysku, bez koniecznej wiedzy, zapału i uczciwości. Kupno psa z niewiadomego źródła zawsze jest ryzykowne, w przypadku amstaffa to ryzyko jest wyjątkowo duże, bo łatwo trafić na psa amstaffopodobnego, nierzadko kojarzonego z różnymi psami bojowymi, o nadmiernie rozbudzonej agresji z którym możemy sobie nie poradzić. Charakter psa zależy jak zwykle od jego genów i od człowieka. Najpierw od hodowcy, który powinien kojarzyć zwierzęta o dobrej psychice a zanim przekaże szczenięta nabywcom zadbać o ich prawidłową socjalizację. Potem od właściciela, którego obowiązkiem jest odpowiedzialnie i konsekwentnie psa wychować oraz odpowiednio wyszkolić. Socjalizacja ma bardzo duże znaczenie, bo buduje wiarę psa we własne siły, nieznane zjawiska i przedmioty często budzą u psa lęk, który jest jednym z najczęstszych powodów agresji. MOJITO Ast Team Zgodnie ze wzorcem amstaff powinien być wyłącznie psem do towarzystwa. Odpowiedzialne decyzje hodowlane pozwoliły wytłumić skłonność do agresji i dobrze wychowany pies tej rasy jest doskonałym i bardzo przywiązanym przyjacielem swojej rodziny. Trzeba sobie jednak zdawać sprawę z tego, że nieumiejętne, zwłaszcza ostre postępowanie może w nim tę agresję obudzić. Powinno się więc postępować z nim delikatnie, ale bardzo konsekwentnie, stosować wyłącznie pozytywne metody szkolenia, chwalić i nagradzać a nie karać. Podstawą ułożenia poprawnych relacji z psem jest bardzo wczesne, wyraźne ustalenie hierarchii i pokazanie mu, że to jego pan jest przywódcą stada. Co do tego pies nie powinien mieć żadnej wątpliwości. Naukę posłuszeństwa zaczynamy od pierwszego dnia w nowym domu, bo każdy zdobyty przez psa przywilej jest bardzo trudny do odebrania. Nigdy nie wolno dopuścić do tego, by pies warczał na właściciela i lekceważył jego polecenia. Jeśli pokazuje zęby przy próbie wyproszenia go z fotela, nie wolno ustąpić. Każde wydane polecenie musi być cierpliwie wyegzekwowane, okazanie niekonsekwencji lub słabości stawia właściciela na przegranej pozycji. Trzeba zachować spokój, nigdy nie wolno na psa krzyczeć lub co gorsze stosować jakiejkolwiek formy przemocy, w ten sposób wygrywa się jedną potyczkę, ale traci autorytet i zaufanie. JEWEL OF THE SKY Imperial Blue trakcie przygotowań do IPO Amstaff ma wprawdzie bardzo silny charakter, jest uparty i ma skłonność do dominacji, ale te cechy nabierają wyrazistości stopniowo, wraz z wiekiem. Dlatego z nauką nie wolno zwlekać, bo wówczas zanim dorośnie zna już swoje miejsce w domowym stadzie, wie, że jego pan jest przywódcą i nie będzie już tego kwestionował. Jest to pies bardzo inteligentny, ale nudzi go monotonia, lubi urozmaicone ćwiczenia, które oprócz tego, że uczą go wielu różnych rzeczy, ugruntowują przywódczą pozycję jego opiekuna. Bardzo wskazane są różne sporty siłowe, ciągnięcie ciężarów, ćwiczenia na linie, pływanie, biegi, skoki, bo znakomicie rozbudowują jego muskulaturę. Jest to nie bez znaczenia, jeśli mamy zamiar psa wystawiać. Szata Amstaff ma krótką, błyszczącą, przylegającą do ciała, sztywną w dotyku sierść. Umaszczenie: Każda maść jednolita lub łaciata jest dopuszczalna. Spotyka się psy czarne, niebieskie, płowe i pręgowane. Mogą być prawie jednobarwne lub też, co najczęstsze, znaczone białym. Zdarzają się również amstaffy białe z ciemnymi plamami, zwłaszcza na głowie. Wszystkie kombinacje są uznawane, niepożądane jest natomiast umaszczenie czarne podpalane, czekoladowe oraz białe, jeśli biel obejmuje ponad 80 % powierzchni ciała Pielęgnacja sierści amstaffa nie jest pracochłonna, jakkolwiek psy spędzające większość czasu w mieszkaniu wymagają regularnego szczotkowania, ponieważ praktycznie przez cały rok pies gubią krótki ościsty włos, który wbija się w dywany i obicia mebli i jest dość trudny do usunięcia. Więcej na temat pielęgnacji amstaffa i przygotowania go do wystaw - kliknij tutaj Gang-Staff NORTH SEE i Gang-Staff NORTH POLE Zdrowie Psy tej rasy rzadko miewają poważne problemy ze zdrowiem, w większości są wolne od chorób genetycznych, z wyjątkiem dysplazji stawu biodrowego i rzadziej łokciowego. Za to często zdarzają się im kontuzje, a ich słabym punktem są kruche więzadła stawowe. Ponieważ są bardzo odporne na ból i rzadko się skarżą, gdy coś im dolega, każdą, nawet najmniejszą kulawiznę trzeba potraktować poważnie i skonsultować z lekarzem, by nie dopuścić do rozwoju choroby. Amstaffy są również podatne na różnego rodzaju alergie, zarówno skórne, pokarmowe jak i kontaktowe. Trzeba więc pod tym kątem dobierać psu karmę i środki pielęgnacyjne. Z innych chorób, które dotykają je najczęściej w starszym wieku, trzeba wymienić zaćmę, choroby serca i nowotwory. Bardzo poważnym, zdarzającym się u amstaffów schorzeniem układu nerwowego jest ataxia, objawiajaca sie niezbornością ruchów. Może pojawić się w następstwie przebytych chorób, być wynikiem urazu lub mieć podłoże genetyczne. O ile w dwóch pierwszych przypadkach nie można jej zapobiec, o tyle predyspozycje genetyczne można już zbadać. Wystarczy wykonać odpowiedni test, który wykaże czy pies jest wolny od wadliwego genu, jest jego nosicielem lub jest zakażony. Obecnie każdy szanujący się hodowca wykonuje takie badania i w oparciu o nie podejmuje decyzje hodowlane. Chorobie można zapobiec, bo do jej wystapienia (z powodów genetycznych) obydwoje rodziców muszą być nosicielami wadliwego genu Łatwo jej zatem uniknąć - wystarczy, że jedno z rodziców jest CLEAR, by szczenięta były zdrowe. UPLANDER Rockstone i LOVE ME TENDER z Bajki Agnieszki Do kogo pasuje ten pies ? Osoba, która decyduje się na kupno amstaffa musi sobie zdawać sprawę z tego, że jest to pies bardzo silny fizycznie i psychicznie, co powoduje, że trzeba poświęcić sporo czasu na jego socjalizację i wychowanie. Warto się do tego przyłożyć, bo jest bardzo inteligentny i wszystko czego się nauczy pamięta. Jest to pies władczy, ale jeśli raz uzna przywództwo swojego właściciela, nie będzie go kwestionował. Musi więc mieć opiekuna, który potrafi go sobie podporządkować, bardzo konsekwentnego, ale jednocześnie cierpliwego i przyjacielskiego. Wzajemne relacje powinny być oparte na autorytecie i zaufaniu, wtedy raz ustawione będą funkcjonować przez lata. Właściciel nigdy nie może sobie pozwolić na najmniejszy nawet odruch agresji w stosunku do psa, bo to może oznaczać wejście na drogę konfrontacji i początek poważnych problemów. Ułożenie amstaffa polega na zdobyciu jego zaufania i podporządkowaniu go właścicielowi. Właśnie dlatego tak ważne jest kupno szczeniaka w dobrej hodowli a nie od anonimowego internetowego sprzedawcy, który żeby nikt nie zobaczył warunków w jakich psy przebywają, najchętniej sam dostarczy szczenię do domu. Zmniejsza to ryzyko nabycia psa, wobec którego popełniono już nieodwracalne błędy wychowawcze. Szczenięta z hodowli Imperial-Blue na pierwszym spacerze Amstaff jest psem bardzo przyjacielskim, bez reszty oddanym swojej rodzinie. Dobrze socjalizowane szczenię nie ma w sobie cienia agresji i tak zostanie, jeśli ktoś nierozważny w nim tej agresji nie rozbudzi. Dlatego dużym błędem jest „zaostrzanie” psa, uczenie go pilnowania lub stwarzanie sytuacji sztucznego zagrożenia, żeby sprawdzić czy pies potrafi bronić. Z całą pewnością potrafi i nikt w tej materii nie jest w stanie amstaffa czegokolwiek nauczyć. Natomiast pokazanie psu, że może atakować zawsze niesie ryzyko, że mu się to spodoba. Przyczyn agresji najczęściej upatruje się w genach, podczas gdy odpowiedzialny za nią jest zazwyczaj człowiek, który stosuje przemoc i stawia psa w sytuacji, w której musi atakować, żeby się bronić. Amstaff musi być chowany w pewnym drylu, ale opartym na autorytecie i konsekwencji opiekuna. Osoba nerwowa, z trudem panująca nad emocjami, która nie ma wystarczająco dużo spokoju i cierpliwości, powinna z posiadania psa tej rasy zrezygnować. Multi Gang Staff AUTHORITY IN BLACK i Multi Ch MOONLIGHT AST TEAM Jeśli chodzi o miejsce do życia amstaff nie jest wymagający, może mieszkać wszędzie tam, gdzie jego właściciele, byle być blisko swojej rodziny. Bliskość człowieka jest tym co dla niego najbardziej się liczy. Bardzo lubi aktywny tryb życie i długie spacery, ale i bez tego w domu zachowuje się spokojnie, nie szczeka, nie rozrabia i nie powoduje zamieszania. Jeśli go do tego odpowiednio wcześnie przyzwyczaimy, może zostać sam w domu w oczekiwaniu na powrót domowników. W przeciwieństwie do wielu psów, które tylko czekają by wyrwać się na dwór, amstaff dobrze czuje się w mieszkaniu i chętnie uczestniczy w życiu rodziny. Lubi się przytulać i jest bardzo serdeczny. Cały czas chodzi za domownikami, ale nie jest męczący i nie dopomina się uwagi, jeśli nikt w tym momencie nie ma dla niego czasu. Podczas gdy właściciele siadają przed telewizorem, spokojnie kładzie się obok i śpi. Fakt że jest domatorem nie oznacza, że nie potrzebuje aktywności fizycznej. Jest to pies bardzo silny, który dla dobrego samopoczucia musi wyładować nadmiar energii. Bardzo wskazane są ćwiczenia pozwalające rozbudować muskulaturę, która jest jego wielkim atutem. Nie wystarczy wypuszczenie go do ogrodu, chyba, że właściciel zorganizuje mu jakieś ćwiczenia, w rodzaju skoków lub przynoszenia aportu. Pozostawiony bez towarzystwa będzie się nudził. Świetny wpływ nie tylko na jego zdrowie, ale również psychikę, będzie miało regularne uprawianie sportu, takiego jak np. jogging, agility, canicross lub bieg przy rowerze. Dobrze wytrenowany pies chętnie biega ciągnąc lub nosząc coś w pysku i to nie byle co, tylko jakiś solidny aport lub niedużą oponę. Trzeba tylko uważać, żeby noszony przez niego przedmiot nie ocierał mu skóry. Multi IMPERIAL GURU Red Pearl In Ginger posiada wyszkolenie BH, PT3 oraz IPO Amstaff jest bardzo przywiązany do swojej rodziny, najchętniej by się z nią ani na moment nie rozstawał. Zupełnie wyjątkowa więź łączy go z dziećmi, ma dla nich niewyczerpane zasoby cierpliwości i wyrozumiałości. Potrafi godzinami bawić się z nimi i pozwalać im na wszystko, szczególnie opiekuńcze są suki. Fakt, że amstaff jest bardzo odporny na ból powoduje, że nie reaguje nawet wtedy, kiedy małe dziecko nieświadomie robi mu krzywdę. Mimo to, tak jak w przypadku innych psów nie powinno się ich nigdy zostawiać z małymi dziećmi bez opieki dorosłych. Trzeba również zachować szczególną ostrożność w przypadku obcych dzieci, w stosunku do których jego cierpliwość może się szybciej wyczerpać. Ordior ANTARES hodowla Prozak Jest psem towarzyskim, przyjaciół domu wita z radością, której nie powinien spodziewać się ktoś, kto spróbuje wejść do mieszkania bez uprzedzenia. Pozwala się pogłaskać, nawet bardzo to lubi. Ponieważ jednak dla amstaffa liczą się tylko jego właściciele, goście, którzy razem z nimi mogą przemieszczać się po całym mieszkaniu, kiedy zostaną na moment sami, nie powinni ruszać się z miejsca. Muszą zdawać sobie sprawę z tego, że próba wyjścia do innego pomieszczenia lub nadmierna gestykulacja może zostać przez psa źle odebrana, Dlatego też nie powinni wykonywać gwałtownych gestów w kierunku gospodarzy a zwłaszcza ich dzieci. Przyjacielsko nastawiony do ludzi amstaff, ma niestety wrodzoną skłonność do walki z innymi psami, szczególnie z osobnikami tej samej płci. Z tego powodu jego relacje z obcymi psami są zawsze obciążone dużym ryzykiem, zwłaszcza wtedy, gdy spotkany pies nie zachowa należytej powściągliwości. Jeśli w dodatku odważy się go zaatakować, może się to tragicznie skończyć. Dlatego konieczne jest bardzo wczesne, już od pierwszych miesięcy życia, oswajanie go z innymi psami. Idealnym do tego miejscem jest psie przedszkole, które przygotuje psa do spotkań z pobratymcami. Jest to najlepsze miejsce do wejścia w świat czworonogów, bo szczenięta są zazwyczaj przyjaźnie nastawione do całego świata i bardziej zainteresowane zabawą niż wchodzeniem w utarczki. RO DR HOUSE Taboo z przyjacielem TALENTEM Z wielką ostrożnością trzeba podejść do zakupu amstaffa, jeśli w domu jest już jeden pies, zwłaszcza drugi samiec o dominującym charakterze. Łatwiej się z sobą zżyją, jeśli się razem wychowają, jego kompan jest innej płci a w dodatku jest stworzeniem spokojnym, które mu się całkowicie podporządkuje. Nie bez znaczenia jest mocna pozycja właściciela jako przewodnika stada. W stosunku do innych psów trzeba zachować daleko idącą ostrożność, na spacerze prowadzić psa zawsze na smyczy i nie dopuścić do bójki, bo łatwo może mu to wejść w zwyczaj. Jak widać, amstaff może dać swojej rodzinie dużo radości, ale nie można zaniedbać jego wychowania. Jest to pies, który bardzo wysoko ustawia poprzeczkę swojemu właścicielowi. Musi się on wykazać dużą odpowiedzialnością, bo pies, który w domu jest bezproblemowy, poza domem potrafi zaskoczyć. Powściągliwy w stosunku do ludzi, jest mało tolerancyjny dla psów. Wymaga to od właściciela stałej uwagi, musi w porę wyczuć napięcie smyczy, bo jego podopieczny zobaczył psa, którego nie darzy sympatią. Amstaff reaguje z błyskawiczną szybkością i jego opiekun nie może się dać zaskoczyć. Dlatego na spacer pies nigdy nie może wyjść z dzieckiem. Powinien być zawsze pod opieką osoby dorosłej, koniecznie na smyczy. Nie da się ukryć, że na skutek wielu okoliczności w świadomości ludzi stale funkcjonuje opinia, że od amstaffów lepiej się trzymać z daleka, zwłaszcza jeśli spaceruje się z psem. Dzieje się tak dlatego, że nikt nie potrafi odróżnić czy pies, który się do nich zbliża jest dobrze wychowany i zrównoważony, czy też pochodzi z pseudo hodowli a wśród jego przodków są psy z linii używanych do walk. Właściciel, który wieczorem spaceruje z luźno biegającym amstaffem po wyludnionej ulicy czuje się pewnie, inni przechodnie przeżywają ciężkie chwile, zwłaszcza jeśli przed chwilą czytali artykuł o tym, że znów amstaff gdzieś kogoś pogryzł. Multi Ch. Multi JCh. BROWN SUGAR Red Pearl in Ginger & Tajron Pewnie się wielu osobom narażę, ale uważam, że za opinię, która się niesprawiedliwie do amstaffów przykleiła, w dużej mierze odpowiedzialni są ich właściciele. Przyjeżdżam do pięknego ośrodka nad jeziorem, słońce, pełno ludzi i psów. Na drugi dzień wychodzę z domku campingowego i staję naprzeciw luźno biegającego amstaffa. Szybko przymykam drzwi za którymi są moje dwa miniaturowe sznaucerki. Sama idę do właścicielki amstaffa, tłumaczę, że boję się o psy i proszę, by nie wypuszczała swojego bez opieki. Słyszę, że będzie biegał luzem, bo jeszcze żadnego psa nie zjadł. Obok są już inni wczasowicze z tym samym apelem. Dopiero interwencja u zarządcy ośrodka skłoniła właścicielkę psa do zmiany stanowiska. Efekt - mówiono głównie o psie, choć to jego pani zabrakło kultury i wyobraźni. Nie byłoby problemu, gdyby pies był pod opieką właścicieli, jeśli nie w kagańcu, to przynajmniej na smyczy. Bardzo możliwe, że był zrównoważony, nie wiem jednak jak by wyglądało bliskie spotkanie z moimi psami, które, jak to sznaucery, bywają charakterne. Nie pisałabym o tym, gdyby to był wyjątek. Pies idący w kagańcu i na smyczy wysyła komunikat: nie ma powodu, by się mnie bać, jestem dobrze wychowanym psem i mam odpowiedzialnego, szanującego innych przechodniów właściciela. Nikt wtedy na widok amstaffa nie ucieknie na drugą stronę ulicy, a po kilku takich spotkaniach być może dojdzie do wniosku, że był niepotrzebnie przewrażliwiony. 6-tygodniowe szczenięta z hodowli TABOO Nie bez winy są również schroniska, które lekkomyślnie przekazują psy tej rasy w ręce ludzi, którzy nie mają o nich pojęcia. Znowu moje własne doświadczenie: sklep zoologiczny, razem z moimi psami czekam w kolejce, przede mną pan z amstaffem bez kagańca. Prosi o kaganiec, najmocniejszy jaki jest. Cały roztrzęsiony opowiada, że ma tego psa dopiero od trzech dni, ze schroniska. Rozerwał już dwa kagańce i zagryzł dwa psy. Zapewne jest to pies po przejściach, ale kto w schronisku zdecydował, by go przekazać człowiekowi, który nigdy psa nie miał i zupełnie z nim sobie nie radzi ?! Miałam ochotę go o to zapytać, ale kiedy spojrzałam na moje psy i uświadomiłam sobie, że któryś z nich mógł być trzeci, czym prędzej wyszłam ze sklepu. Jedno jest pewne, że jeśli coś tu zawiodło, to przede wszystkim ludzie. Zalety i wady + bardzo przywiązany do właścicieli + opiekuńczy wobec dzieci + niezawodny obrońca + sprawny fizycznie + łatwy w pielęgnacji - wymaga wczesnej socjalizacji - ma skłonność do dominacji - agresywny wobec psów - uparty, pewny siebie - skłonny do agresji - wymaga odpowiedzialnego właściciela Komentarze Czytelników Autor: Portal1974@ Bardzo dobry i rzetelny artykuł. Właśnie taka jest prawda o stafikach. Mój kochany Aresik był właśnie takim wiernym przyjacielem, był ze mną 11 lat ale pokonała go choroba. Jeśli kiedykolwiek zdecyduje się, żeby mieć jeszcze psa napewno zdecyduje się na stafforda. Nie ma lepszego i wierniejszego przyjaciela jak stafik. Autor:@ Chciałam podzielić się tylko swoim spostrzeżeniem, a mianowicie bardzo ciekawy, łatwy do wpojenia tekst. Konkretne informację. Zgadzam się oczywiście z wczesną socjalizacją psa, czy to z innymi ludźmi, dziećmi czy psiakami. Nie rozumiem często innych ludzi, którzy widzą szczeniaka, od razu podchodzą i głaskają, oczywiście rozumiem, że pies powinien mieć kontakt również z obcymi ludźmi, ale jeśli szczeniak jest mały i co drugi osobnik woła psa i dotyka jest mało odpowiedzialne, bo szczeniak nie jest groźny, dorosły pies też nie (jeśli zadbamy o dobre szkolenie i socjalizację za młodu), ale nauczy się, że może do innych podchodzić na ulicy, a duży pies już nie wygląda na niewinnego i często ludzie w późniejszym okresie się denerwują, że takie groźne psy powinny chodzić w kagańcu. Choć chciałam zauważyć, że to te najmniejsze rasy psów są często bardzo zaczepne i podgryzają nogi czy spodnie przechodni. Wg właścicieli (oczywiście co niektórych) małe psy nie są groźne jak te duże. W domu mam nowofundlanda (ktoś kto zna tą rasę to wie, że to wielkie przytulaski i najwięksi tchórze), ale ludzie często zwracają mi uwagę, że pies mimo, że na smyczy powinien chodzić w kagańcu bo jest duży (a ona wycałowałaby innych na śmierć). Rozpisałam się może trochę nie na temat, ale warto uświadamiać innych, że do szczeniaków nie podchodzimy i nie każdy duży pies jest groźny, ale trzeba zachować ostrożność. :) pozdrawiam i czekam na więcej tak ciekawych artykułów :) Jak znaleźć dobrą hodowlę ? Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pomocą Formularza zgłoszeniowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich Wzorzec rasy FCI Wzorzec FCI nr 286 / / AMERYKAŃSKI STAFFORDSHIRE TERIER (American Staffordshire Terrier) Pochodzenie: USA Data publikacji obowiązującego wzorca: Użytkowanie: terier. Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery sekcja teriery typu „bull” Próby pracy nie są OGÓLNY: Jak na swoje wymiary pies ten powinien sprawiać wrażenie wyjątkowo silnego. Proporcjonalnie zbudowany, dobrze umięśniony, a przy tym elegancki i zwinny. Żywo reaguje na otoczenie. Zwarty, krępy, ale nie wysokonożny, lub lekkiej konstrukcji. Jego odwaga jest przysłowiowa. GŁOWA: Średniej długości. Kufa i mózgoczaszka są w całości głębokie. Mózgoczaszka szeroka. Stop wyraźnie zaznaczony. Trzewioczaszka: Trufla nosowa: tylko czarna. Kufa średniej długości, zaokrąglona w górnej części, jej linia pod oczami zdecydowanie załamuje się. Wargi przylegające, nie obwisłe. Uzębienie: dobrze zarysowana szczęka, żuchwa mocna o dużej sile chwytu. Siekacze szczęki są w ścisłym zwarciu z zewnętrzną stroną siekaczy żuchwy. Policzki o bardzo uwydatnionym umięśnieniu. Oczy ciemne, okrągłe, głęboko osadzone, szeroko rozstawione. Powieki zapigmentowane. Uszy wysoko osadzone, kopiowane lub pozostawione naturalne. Preferowane są uszy nie przycięte, które powinny być krótkie, w kształcie płatka róży lub pół-uniesione. Wiszące są wadliwe. SZYJA: Mocna, lekko łukowato wygięta, zwęża się stopniowo od łopatek ku głowie. Jest średniej długości, sucha, bez podgardla. TUŁÓW, linia górna: Grzbiet dość krótki. Lekko opada od kłębu do zadu. Zad krótki i łagodnie ścięty ku nasadzie ogona. Lędźwie lekko uwypuklone. Klatka piersiowa głęboka, szeroka i długa. Dobrze wysklepione żebra. OGON: Krótki w porównaniu z rozmiarami psa, nisko osadzony, zwężający się ku koniuszkowi. Nie jest zakręcony, ani noszony powyżej linii grzbietu. Nie kopiowany. KOŃCZYNY: Kończyny przednie proste o mocnej kości i szeroko rozstawione przy pojemnej, rozwiniętej klatce piersiowej. Łopatki silne i umięśnione. Kości łopatek szerokie i skośnie ułożone. Śródręcza pionowo ustawione. Kończyny tylne mocno umięśnione. Stawy skokowe nisko umiejscowione, nie wykrzywione ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łapy średniej wielkości, o dobrze wysklepionych, zwartych palcach. RUCH: Elastyczny. Inochód i toczący się chód są wadliwe. OKRYWA WŁOSOWA: Włos krótki, przylegający, twardy w dotyku, błyszczący. Umaszczenie: każda maść jednolita lub łaciata jest dopuszczalna. Niepożądana jest jednak czarna podpalana, czekoladowa i biała, jeśli biel obejmuje ponad 80 % powierzchni ciała. WZROST: Wzrost i waga powinny iść w parze. Idealna wysokość w kłębie wynosi dla psa: 46 - 48 cm, dla suki: 43 - 46 cm. WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca traktowane są jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia. Należą do nich: - trufla nosowa barwy cielistej, - przodozgryz lub tyłozgryz, - jasne oczy, - brak pigmentu na powiekach, - zbyt długi, źle noszony ogon. Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane. UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w worku mosznowym. Źródło: Agresywny amstaff pogryzł mężczyznę. Mieszkańcy boją się psa sąsiada. , czy to przez roboty, web crawlers, oprogramowanie, narzędzia lub dowolną manualną lub zautomatyzowaną

Dodano: 2021-10-22 15:00 Amstaff i pitbull to popularne rasy psĂłw, ktĂłre uznawane sÄ… za jedne za najgroĹşniejszych i najbardziej agresywnych na Ĺ›wiecie. Czy w rzeczywistoĹ›ci czworonogi te faktycznie sÄ… tak agresywne, za jakie siÄ™ je uwaĹĽa? Czy tresura amstaffa i pitbulla to koniecznoĹ›Ä‡? Czym siÄ™ rĂłĹĽni amstaff od pitbulla? I czy kolczatka dla amstaffa oraz pitbulla jest obowiÄ…zkowa? SprawdĹş cechy zarĂłwno wyglÄ…du, jak i charakteru obu ras i zobacz, czym siÄ™ od siebie rĂłĹĽniÄ…. Czym siÄ™ rĂłĹĽni amstaff od pitbulla? SprawdĹş najwaĹĽniejsze rĂłĹĽnice Amstaff od pitbulla rĂłĹĽni siÄ™ przede wszystkim wyglÄ…dem. Amstaffy uznawane sÄ… przez FCI za teriery typu bull. NajczÄ™Ĺ›ciej dorastajÄ… do ok. 35 kilogramĂłw, a ich wzrost waha siÄ™ miÄ™dzy 43 a 48 cm. Amstaffy charakteryzujÄ… siÄ™ rĂłwnieĹĽ doskonaĹ‚ym umiÄ™Ĺ›nieniem i wzbudzajÄ…cym respekt wyglÄ…dem. NajczÄ™Ĺ›ciej spotkaÄ‡ moĹĽna amstaffy niebieskie, szare, rude i kremowe. SierĹ›Ä‡ pieskĂłw jest krĂłtka, a oczy brÄ…zowe. WĹ‚aĹ›nie tak wyglÄ…dajÄ… wzorcowe amstaffy, zgodne z kwalifikacjÄ… FCI. Na wstÄ™pie naleĹĽy zaznaczyÄ‡, ĹĽe FCI nie uznaje rasy pitbull â€“ wĹ‚aĹ›nie dlatego ciÄ™ĹĽko w ich przypadku mĂłwiÄ‡ o jakimkolwiek wzorcu. Pitbulle uznaje jednak amerykaĹ„ska organizacja kynologiczna. Pitbull jest trochÄ™ wiÄ™kszy od amstaffa, bo mierzy od 43 do 53 cm. Jego waga to z kolei ok. 14-30 kg, wiÄ™c pies jest nieco lĹĽejszy niĹĽ amstaff. Pitbull jest jednak tak samo dobrze zbudowany i silny. W przeciwieĹ„stwie do amstaffĂłw, jego sierĹ›Ä‡ moĹĽe mieÄ‡ kaĹĽdy kolor. Cena zarĂłwno za pitbulla, jak i amstaffa wynosi ok. 2000-3500 zĹ‚, w zaleĹĽnoĹ›ci od wyceny hodowli. WiÄ™cej na temat rĂłĹĽnic miÄ™dzy amstaffem a pitbullem przeczytasz na Tresura amstaffa i pitbulla â€“ czy jest konieczna? Oba psy wyrĂłĹĽniajÄ… siÄ™ determinacjÄ…, zawziÄ™toĹ›ciÄ…, odwagÄ… i wielkÄ… siĹ‚Ä…. WĹ‚aĹ›nie dlatego wymagajÄ… odpowiedniej tresury, dziÄ™ki ktĂłrej wĹ‚aĹ›ciciel bÄ™dzie mĂłgĹ‚ zapanowaÄ‡ nad charakterem czworonoga. Pitbull oraz amstaff nie lubiÄ…, gdy uĹĽywa siÄ™ wobec nich siĹ‚y. Nie cierpiÄ… rĂłwnieĹĽ byÄ‡ strofowane i na dĹ‚ugo zapamiÄ™tujÄ…, gdy ukochany opiekun na nie krzyczy. WĹ‚aĹ›nie dlatego, aby pies nie straciĹ‚ zaufania, lepiej jest tresowaÄ‡ czworonogi wyĹ‚Ä…cznie pozytywnymi metodami. Opiekun amstaffa i pitbulla musi byÄ‡ wyjÄ…tkowo opanowany, ale teĹĽ Ĺ‚agodny i konsekwentny. Czy do tresury wymagana jest kolczatka dla amstaffa lub pitbulla? Nie, uĹĽywanie jej to bardzo zĹ‚y pomysĹ‚! Z takich akcesoriĂłw wĹ‚aĹ›ciciele psĂłw korzystali niegdyĹ› po to, aby kolce obroĹĽy wbijaĹ‚y siÄ™ w skĂłrÄ™ zwierzÄ™cia i korygowaĹ‚y w ten sposĂłb nieprawidĹ‚owe zachowania czworonogĂłw. Wielu opiekunĂłw amstaffĂłw czy pitbullĂłw zakĹ‚adaĹ‚o je psom rĂłwnieĹĽ po to, aby wzbudzaĹ‚yâ€Ĺš respekt na ulicy. DziĹ› oczywiĹ›cie kolczatki nie powinno siÄ™ zakĹ‚adaÄ‡, poniewaĹĽ nikt nie chce przecieĹĽ krzywdziÄ‡ swoich zwierzÄ…t. Niestety, ale kolczatka wĹ‚aĹ›nie to robi. Akcesoria dla amstaffa i pitbulla â€“ jak wychowywaÄ‡ psy? Tresura amstaffa i pitbulla to koniecznoĹ›Ä‡. Psy sÄ… bowiem bardzo ĹĽywioĹ‚owe i pewne siebie, w zwiÄ…zku z czym niektĂłrym czasem ciÄ™ĹĽko zapanowaÄ‡ jest nad ich charakterem. Akcesoria dla amstaffa i pitbulla, ktĂłre pozwolÄ… stymulowaÄ‡ ich wszystkie zmysĹ‚y, sÄ… jak najmilej widziane. Warto kupowaÄ‡ psom rĂłĹĽne zabawki i zapewniaÄ‡ im mnĂłstwo atrakcji â€“ zarĂłwno podczas wspĂłlnych spacerĂłw, jak i w domu. Warto teĹĽ bÄ™dzie zapisaÄ‡ szczeniaka do psiego przedszkola, gdzie czworonĂłg nauczy siÄ™ podstawowych komend i ĹĽycia wĹ›rĂłd innych psĂłw. Praca nad psychikÄ… obu ras jest niezwykle waĹĽnym zadaniem dla ich wĹ‚aĹ›cicieli. NajwaĹĽniejsze jednak, aby przeprowadzaÄ‡ wobec amstaffĂłw i pitbullĂłw szkolenie wyĹ‚Ä…cznie pozytywnymi metodami. KaĹĽdy pies lubi byÄ‡ chwalony â€“ wĂłwczas ma jeszcze wiÄ™kszÄ… ochotÄ™ do nauki nowych rzeczy. Nie krzycz na niego, nie bij i nie strofuj za kaĹĽdym razem, gdy coĹ› mu siÄ™ nie uda. Pupil moĹĽe bowiem zaczÄ…Ä‡ siÄ™ stresowaÄ‡, a nawet staÄ‡ siÄ™ agresywny wobec swojego opiekuna. Amstaffy i pitbulle to psy, ktĂłre wymagajÄ… szczegĂłlnego podejĹ›cia i odpowiedzialnego wĹ‚aĹ›ciciela. Powinien on byÄ‡ wobec czworonoga konsekwentny, ale teĹĽ Ĺ‚agodny i niezwykle cierpliwy. Czy amstaff i pitbull to dobre psy na pierwszego zwierzaka w domu? Ze wzglÄ™du na to, iĹĽ psy sÄ… trudne do opanowania przez amatorĂłw, nie sÄ… to czworonogi idealne na pierwsze psiaki w domu. â€žĹšwieĹĽakomâ€ť bardzo ciÄ™ĹĽko bÄ™dzie zapanowaÄ‡ nad charakterem ras uchodzÄ…cych za agresywne. ZarĂłwno amstaffy, jak i pitbulle sÄ… bowiem bardzo uparte, inteligentne i niezwykle wymagajÄ…ce. W dodatku trzeba mieÄ‡ odpowiedniÄ… wiedzÄ™, aby mĂłc samodzielnie szkoliÄ‡ psa. Dla kogo zatem amstaff lub pitbull bÄ™dzie dobrym materiaĹ‚em na pierwszego psa? OtĂłĹĽ dla wszystkich, ktĂłrzy mieli juĹĽ do czynienia z podobnymi, wymagajÄ…cymi rasami. Amstaffy oraz pitbulle to psy dla wĹ‚aĹ›cicieli, ktĂłrzy bÄ™dÄ… konsekwentni, cierpliwi, Ĺ‚agodni i aktywni fizycznie. Czworonogi wymagajÄ… jak najwiÄ™kszej iloĹ›ci ruchu kaĹĽdego dnia, a takĹĽe Ä‡wiczeĹ„ zarĂłwno fizycznych, jak i umysĹ‚owych. WĹ‚aĹ›nie dlatego amstaffa lub pitbulla powinien wychowywaÄ‡ odpowiedzialny czĹ‚owiek, ktĂłry poĹ›wiÄ™ci psom odpowiednio duĹĽÄ… iloĹ›Ä‡ Czym rĂłĹĽni siÄ™ amstaff od pitbulla Oto najwaĹĽniejsze cechy Komentarze dodaj Dodaj komentarz Publikowane komentarze sÄ… prywatnymi opiniami uĹĽytkownikĂłw portalu. Wydawca portalu nie ponosi odpowiedzialnoĹ›ci za treĹ›Ä‡ opinii.

^{Czy American Staffordshire Terrier jest agresywny? AmStaff i pitbulterier są uważane za niebezpieczne psy o agresywnych skłonnościach. […] Oba zostały pierwotnie wyhodowane jako psy bojowe, a wiele przykładów ras zachowuje niestabilny temperament. Wyglądają też bardzo podobnie i większości ludzi trudno je odróżnić.}

Charakter rasy american staffordshire terrier Mimo słusznej postury i groźnego wyglądu, psy rasy american staffordshire terrier są z natury bardzo wrażliwe. Jako niezwykle aktywne, inteligentne i odważne psy pokochają szybko wszystkich domowników i nigdy nie odmówią wspólnej zabawy. W stosunku do obcych ludzi i psów amstaffy również bywają pozytywnie nastawione… Pod warunkiem, że odpowiednio się je wychowa! Duża wrażliwość psów rasy american staffordshire terrier idzie w parze z niezwykłą podatnością na stres i traumy. Zagubione, przestraszone lub sfrustrowane amstaffy mogą odruchowo reagować w agresywny sposób. Dlatego stosowanie wobec nich kar fizycznych, umieszczenie ich w złym środowisku lub w sytuacji bez wyjścia może sprawić, że amstaffy staną się wyjątkowo niebezpieczne. Jednak pochodzący z dobrej hodowli, odpowiednio wychowany i zrozumiany american staffordshire terrier stanie się wspaniałym towarzyszem nie tylko dla osób dorosłych, ale także i dzieci. Wciąż jednak zostawianie amstaffa z dzieckiem sam na sam nie będzie najlepszym pomysłem. Amstaffa już od małego należy odpowiednio socjalizować z innymi psami, na przykład poprzez udział w psim przedszkolu. American staffordshire terrier, który za młodu nie nauczy się prawidłowych stosunków z innymi czworonogami, będzie miał poważne problemy w dorosłym życiu i może nawet stać się agresywny wobec innych zwierząt. Z racji swojej masy i silnych szczęk, amstaff będzie wtedy stanowił duże niebezpieczeństwo dla mniejszych od siebie psów. Amstaffy potrzebują dużej ilości ruchu. Trzy krótkie spacery dziennie to zdecydowanie za mało! Psy tej rasy uwielbiają zabawę i aktywności z człowiekiem – przeciąganie zabawek, zapasy, wspólny poranny jogging czy dłuższe wyprawy po lesie. Niewykorzystana w zdrowy sposób energia amstaffa znajdzie ujście w inny, nie zawsze odpowiedni dla opiekuna sposób… Umiejętności American staffordshire terrier to pies umięśniony i silny. Odpowiedni trening może zrobić z niego prawdziwego atletę, do którego nie da się porównać psa żadnej innej rasy. Z tego względu amstaffy przodują w takich sportach, jak weight pulling (przeciąganie ciężarów) czy high jump (skok wzwyż do szarpaka). Psy rasy american staffordshire terrier mają także niezwykłe wyczucie. Przyjacielsko nastawionego człowieka powitają z entuzjazmem i radością. Natomiast osobę, która zagraża opiekunowi, skutecznie odstraszą. Dzięki temu amstaffy to idealne towarzystwo na wieczorny spacer w „szemranej” okolicy. Szkolenie i wychowanie Amstaff to pies inteligentny i chętny do współpracy. Nie zawsze jednak będzie wykonywał wszystkie polecenia za dobry uśmiech opiekuna. Na szczęście odpowiednie zmotywowanie tego psa za pomocą zabawki lub przysmaku nie będzie trudne. Psów rasy american staffordshire terrier nie wolno szkolić za pomocą metod awersyjnych, czyli krzyku i przemocy fizycznej. Stosowanie kar szybko odbije się na wrażliwej psychice amstaffa i sprawi, że stanie się on agresywny i prawdziwie niebezpieczny. Tak jak w przypadku każdej rasy, amstaffy trzeba wychowywać bardzo konsekwentnie. Te silne i niezwykle sprawne fizycznie psy mogą stać się prawdziwym utrapieniem nie tylko na spacerach, ale także w domu. Najlepiej już od małego wymagać przestrzegania pewnych reguł, takich jak nieskakanie na gości czy schodzenie z łóżka na komendę. Dzięki temu dorosły, silny amstaff nie będzie sprawiał w domu większych kłopotów. Dla kogo ta rasa Amstaff nie jest psem dla każdego. To przyjaciel dla osoby bardzo aktywnej, zrównoważonej, stanowczej i odpowiedzialnej, a równocześnie wrażliwej. Jego wychowaniem może zająć się także początkujący właściciel – jednak pod warunkiem, że kupi szczeniaka amstaffa w dobrej, sprawdzonej hodowli i zaliczy zajęcia w psim przedszkolu pod okiem sprawdzonego behawiorysty lub trenera, a samemu psu będzie mógł zapewnić nie tylko nakazy i zakazy, ale także poczucie bezpieczeństwa i stabilność.

10 miesieczny amstaff kozaczy do psow jak jest za ogrodzenie gdy podleci obojetnie jaki boi sie i ogon po tylek podsuwa i stad pytanie w wieku doroslym bedzie sie bal czy bedzie agresywny pies z pseudo hodowli 2015-03-24 01:32:54

Po lewej stronie: amstaff, po prawej: pitbull © Shutterstock Przez Opublikowano 10:58 American staffordshire terrier, czyli popularny amstaff, oraz amerykański pitbull terrier – jak się okazuje – są ze sobą niezwykle często mylone, choć nie są tą samą rasą. Oczywiście nie dzieje się tak bez powodu. Istnieją pewne cechy wspólne wyglądu obu ras, zatem niedoświadczony obserwator może popełnić błąd w rozpoznaniu. Amstaff vs pitbull – co to za rasy, czym się charakteryzują i czym różnią się od siebie? Oto garść najistotniejszych informacji, która rozwieje wszystkie wątpliwości i sprawi, że już nigdy ich ze sobą nie pomylisz! Charakterystyka amerykańskiego staffordshire terriera, czyli amstaffa Popularny amstaff, którego krajem pochodzenia są Stany Zjednoczone, został zaklasyfikowany przez FCI (Międzynarodową Federację Kynologiczną) do terierów w typie bull. Pochodzenie rasy nie jest do końca znane, istnieje wiele teorii na ten temat. Niektóre przyjmują, że początek rasie dały staffordshire bull teriery – psy mniejsze i lżejsze, pochodzące z Wielkiej Brytanii. Miały one przybyć do Stanów Zjednoczonych w XIX wieku wraz z emigrantami. Rasa została uznana przez FCI stosunkowo szybko, bo już w 1936 roku. American staffordshire terriery, czyli amstaffy©Shutterstock Charakterystyka american pit bull terriera Pitbull to rasa nieuznana przez FCI. Mimo to cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem w wielu krajach na świecie, w tym w Polsce. Uznawana jest natomiast przez amerykańskie organizacje kynologiczne, w tym przez United Kennel Club (UKC). W przypadku tej rasy jeszcze mniej wiadomo na temat jej pochodzenia. Możliwe, że wywodzi się ona ze skrzyżowania dawnych buldogów (wówczas bardziej przypominających pitbulle) i terierów. Ojczyzną pitbulla są Stany Zjednoczone. American pit bull terriera, czyli pitbull ©Shutterstock American staffordshire terrier vs pitbull – wygląd, waga i umaszczenie Amstaffy i pitbulle różnią się wielkością i wagą. Pitbulle są większe i wyższe niż psy rasy american staffordshire terrier. Amstaffy to psy średniej wielkości, o mocnej, zwartej i umięśnionej budowie, ale jednocześnie sprawiające wrażenie zwinnych i eleganckich. Amstaff Wielkość: Wysokość w kłębie wynosi 46-48 cm dla psów oraz 43-46 cm dla suk. Waga: Amstaffy ważą więcej niż pitbulle - od 25 do 30 kg. Ich masa musi być proporcjonalna do wzrostu. Szata i umaszczenie: Amstaffy mają krótką, przylegającą sierść. Jest ona błyszcząca i twarda w dotyku. Dopuszczalne jest każde łaciate lub jednolite umaszczenie. Wyjątek stanowi maść czarna podpalana oraz czekoladowa i biała, jeżeli kolor biały zajmuje więcej niż 80% powierzchni ciała. Pitbull Wielkość: Wysokość w kłębie mieści się w granicach od 43 do 53 cm. Waga: Pitbulle, wedle wzorca UKC, powinny ważyć od 13,6 do 22,7 kg w przypadku suk i od 15,9 do 27,7 kg w przypadku psów. Szata i umaszczenie: dopuszcza się wszystkie możliwe umaszczenia. Sierść tych psów jest krótka, sztywna i powinna mieć połysk. Amstaff vs pitbull – charakter i usposobienie Amstaffy pełnią obecnie przede wszystkim rolę czworonogów do towarzystwa. Są wyjątkowo oddane opiekunowi, wesołe, chętne do zabawy, a przy tym odważne i aktywne. Wymagają sporej dawki ruchu i wczesnej, właściwie prowadzonej socjalizacji, która pozwoli im żyć w zgodzie z innymi przedstawicielami swojego gatunku. To istotne, aby mogły wyrosnąć na psy przyjazne, spokojne i zrównoważone, nieskłonne do bójek. Pitbulle niegdyś wykorzystywane były do walk psów. To jedna z ras, u których zauważa się tzw. cechę gameness. Wiąże się ona z niepohamowaną chęcią walki i utratą instynktu samozachowawczego. Pies „obdarzony” tą cechą walczy za wszelką cenę, nawet pomimo bólu i braku możliwości pokonania przeciwnika. W stosunku do najbliższych pitbull jest czuły i oddany, silnie przywiązuje się do opiekuna i źle znosi rozłąkę z nim. To pies przyjazny, energiczny i wesoły, a jednocześnie waleczny, odporny na ból i nieustępliwy. Właściwie wychowywany amerykański pitbull terrier jest psem naprawdę zrównoważonym. Pitbull – rasa agresywna? W Polsce amerykański pitbulterier umieszczony jest w wykazie ras psów uznawanych za agresywne, obok takich ras jak rottweiler, tosa inu czy moskiewski stróżujący. Nie tylko prowadzenie hodowli, ale też posiadanie psa wymaga zezwolenia gminy. Należy mieć to na względzie, decydując się na zakup psa. Oczywiście umieszczenie w wykazie nie jest równoznaczne z tym, że pies jest agresywny. Amstaff vs pitbull - jaka jest różnica? Rasy te tak naprawdę więcej łączy niż dzieli, ale gdyby postawić obok siebie „wzorcowego” amstaffa i pitbulla, różnica w wyglądzie będzie widoczna. Pomimo tego, że oba psy są umięśnione i mocno zbudowane, pitbull jest jednak lżejszy i nieco wyższy od amstaffa, ma w porównaniu z nim bardziej „atletyczną” budowę. Psy różnią się od siebie także umaszczeniem i charakterem. Choć zarówno amstaff, jak i pitbull, właściwie socjalizowane i wychowywane, mogą być psami bardzo zrównoważonymi i przyjaznymi, pitbull wykazuje nieco większą skłonność do bójek z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Szczenięta amstaff i pitbull – szkolenie Zarówno amstaff i pitbull wymagają rozpoczęcia jak najwcześniejszego szkolenia z podstaw posłuszeństwa. Musi ono być prowadzone w sposób spokojny, z wyczuciem i łagodnością. Osoba podejmująca się szkolenia musi wykazywać się stanowczością, konsekwencją, a jednocześnie sporą dawką empatii i wyrozumiałości. Jeśli obawiasz się, że nie poradzisz sobie samodzielnie, zdecyduj się na podjęcie szkolenia u profesjonalnego instruktora szkolenia psów, który podpowie Ci, jak prawidłowo postępować. American staffordshire terrier vs pitbull – pielęgnacja Pielęgnacja obu ras nie jest ani czasochłonna, ani skomplikowana. W zupełności wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu, przecieranie sierści wilgotną ściereczką i kąpiel w razie konieczności. Ponadto warto regularnie kontrolować stan uszu, oczu, uzębienia i pazurów. Kandydat na pierwszego psa? Rasy te, chociaż nie sposób odmówić im wspaniałego wyglądu i interesującego usposobienia, zdecydowanie nie są polecane jako czworonożni towarzysze osób, które nigdy wcześniej nie miały do czynienia z psami. Są to bowiem rasy wymagające, pewne siebie, które powinny trafić pod opiekę równie pewnych siebie, doświadczonych i konsekwentnych przewodników. Opiekun amstaffa lub pitbulla jednocześnie powinien być osobą łagodną, spokojną i wyrozumiałą, a przy tym bardzo aktywną, gdyż są to czworonogi, które potrzebują codziennej solidnej dawki aktywności fizycznej i umysłowej.

Amstaff jest bardzo inteligentnym psem, który jest lojalny wobec właściciela. Jednak, nie zawsze mały amstaff wyrasta na grzecznego i wesołego psa. Jeżeli szczeniak amstaffa nie zostanie bowiem odpowiednio wychowany, może stać się agresywny i bardzo trudny do opanowania.

Czytelnicy zgłaszają nam zagrożenie. Spuszczony luzem agresywny pies w typie amstaff/bokser piaskowy grasuje po Mławie. Pies rzuca się na inne zwierzęta. Może być niebezpieczny też dla ludzi. Pilnujcie dzieci. Ustaliliśmy, że pies był widziany w okolicach OKM-u, Alei Św. Wojciecha i ulicy Zachodniej. – „Agresywny, spuszczony luzem pies w typie amstaff/bokser piaskowy. ULICA ZACHODNIA – RZUCIŁ SIĘ NA MOJEGO PSA. Mój pies został dotkliwie pogryziony; musiał zostać uśpiony… Stanowi zagrożenie nie tylko dla zwierząt, ale i dla człowieka. Na pewno nie zostawimy tej sprawy!!! Uważajcie, dopóki straż miejska nie ustali właściciela…” – taką informację otrzymaliśmy od czytelników, którzy ostrzegają się też w mediach społecznościowych. Napływają kolejne zgłoszenia od osób poszkodowanych. Zgłosiliśmy sprawę na policję. Z mławskiej komendy ma być wysłany patrol. Poinformowano nas też, że takimi przypadkami zajmuje się straż miejska, która ma sprzęt do wyłapywania zwierząt. - R E K L A M A -

Оцэхеտሄ ωфաжичቂк
1. Ибуфխջап аዩոδիвриду еቩα սокрዑг
2. У вቶ ве улሖለ
Асвивр օና
Оդылቱ дишևвсոգиր ኦաζըх
1. Թεраλሲքуву ፆፐ жωнօпс
2. Куго ιցеμ
Е էሼетоκቨξ

Hodowla Amstaffów. Amstaff. Amstaff to amerykański terier w typie bull. Wymaga od swego pana stanowczości i dobroci. Przy doświadczonym właścicielu pies będzie kochającym spokojnym zwierzakiem. Czworonóg tej rasy źle prowadzony (chaotycznie i nerwowo), pokaże się z jak najgorszej strony. Będzie agresywny i nieposłuszny. #12 Najpopularniejsze rasy psów na Wamiz Amstaff © Shutterstock Najważniejsze informacje o American staffordshire terrier Historia rasy Amerykański staffordshire terier nie powstał w Wielkiej Brytanii jak większość terierów, ale w angielskich koloniach w Ameryce Północnej i Kanadzie – stąd zresztą nazwa. Jego przodkowie to bulterier i blue paul terrier – rasa obecnie wymarła, a dawniej hodowana w Glasgow w Szkocji, skąd trafiła do kolonii. Na początku lat 30. powstały dwa nurty hodowli. Pierwszy z nich dążył do stworzenia psów zgodnych z konkretnym wzorcem o silnym, ale zrównoważonym temperamencie. Tak powstał amerykański staffordshire terier. Drugi nurt miał na celu stworzenie psów do walki i doprowadził do powstania większych, bardziej agresywnych osobników, o mocniejszym chwycie szczęk. Tak powstał amerykański pitbulterier, znany jako pit bull, uznawany obecnie przez American Kennel Club, ale nie przez FCI. Pitbull i amstaff mają więc to samo pochodzenie, ale są odrębnymi rasami i tylko amstaff jest rasą uznaną przez FCI - najważniejszą organizację kynologiczną. Pitbull jest nieco większy i lżejszy niż amstaff. Ma smuklejszą, bardziej gibką budowę ciała. Więcej o amerykańskich rasach psów przeczytasz tutaj. Klasyfikacja FCI Grupa FCI Grupa 3 - Teriery Sekcja Sekcja 3 : teriery w typie bull Amstaff - charakterystyka Wysokość w kłębie Suka : pomiędzy 43 i 45 cm Pies : pomiędzy 45 i 48 cm Waga Suka : pomiędzy 25 i 30 kg Pies : pomiędzy 25 i 30 kg Amstaff - umaszczenie American staffordshire terrier to rasa niezwykle różnorodna, cechująca się bardzo szeroką paletą umaszczeń. Spora część z nich jest dopuszczalna przez FCI (Międzynarodową Federację Kynologiczną). Należą do nich: maść jednolita, łaciata albo pręgowana. Niepożądane jest u amstaffa jest umaszczenie czarne podpalane, białe, czekoladowe i popielate. Szczególnie piękną i bardzo pożądaną jest odmiana amstaff blue, często – choć potocznie – określana jako amstaff szary, bowiem stanowi rozcieńczenie koloru czarnego, który może przybierać odcienie od bardzo jasnego błękitu po szary i grafitowy. Cieszący się równie dużym zainteresowaniem ze względu na atrakcyjny wygląd jest amstaff brązowy, zwłaszcza o niezwykle głębokiej maści wątrobianej, czekoladowej. Niestety jest to umaszczenie niepożądane. Tak samo w oficjalnym wzorcu niedopuszczalne są umaszczenia: czarne podpalane oraz białe, jeżeli biel zajmuje więcej niż 80% powierzchni ciała. W związku z tym zarówno amstaff czarny, jak i amstaff biały, choć niewątpliwie piękne, są osobnikami, których rozmnażanie w legalnej, zarejestrowanej w ZKwP hodowli nie jest możliwe. A skoro mowa o hodowli, pamiętajmy o tym, że należy ją dokładnie sprawdzić przed podjęciem decyzji o nabyciu psa, aby mieć szansę nabyć szczenię zdrowe i zgodne z wzorcem rasy. Pamiętajmy, że wygląd i umaszczenie psa to czynniki drugorzędne. Decydując się na amstaffa blue, czy w innym umaszczeniu, sprawdźmy przede wszystkim dokładnie hodowlę, z której pochodzi, aby kupić szczenię zdrowe i zgodne z wzorcem rasy. Rodzaj szaty Sierść amstaffa jest krótka, twarda i błyszcząca. Kolor oczu Oczy american staffordshire terriera są bardzo ciemne, okrągłe, głęboko osadzone i szeroko rozstawione. Brązowe Jak wygląda amstaff? American staffordshire terrier to średniej wielkości pies o wielkiej sile. Jest potężny i muskularny, ale jednocześnie pełen wdzięku. Głowa średniej długości wydaje się dość duża w stosunku do ciała: czaszka jest szeroka, stop wyraźnie zaznaczony. Oczy są okrągłe, umieszczone nisko i szeroko rozstawione. Szczęki są mocne, zwłaszcza dolne - dzięki nim amstaff ma bardzo silny chwyt. Pysk ma kwadratowy kształt. Ogon zwęża się ku końcowi, mniej więcej na wysokości stawu skokowego. Ciekawostki Psy te stały się oficjalną maskotką 102 Pułku Piechoty Stanów Zjednoczonych. Nie należy mylić staffordshire bull terriera z amerykańskim staffordshire terierem. To dwie odrębne rasy, różniące się zarówno wyglądem, jak i charakterem. W 2020 roku amstaffy były w czołówce najpopularniejszych ras psów w Polsce Charakter amstaffa Czuły Charakter amstaffa w dużej mierze zależy od jego wychowania. Konsekwentne wpajanie zasad oraz poświęcenie psu uwagi sprawi, że będzie bardzo czuły, łagodny i spokojny. To pies bardzo oddany swojej rodzinie. Lubi zabawę Ten energiczny czworonóg uwielbia się bawić i spędzać czas ze swoją rodziną. To pies, który nie nadaje się do przebywania przez długi czas w zamknięciu. Kluczem do sukcesu w jego wychowaniu jest poświęcanie mu uwagi, zwłaszcza podczas zabaw na świeżym powietrzu. Amstaff uwielbia zabawy zarówno z dziećmi, jak i dorosłymi. Jest bardzo aktywny. Spokojny American staffordshire terrier będzie psem łagodnym i zrównoważonym, jeśli zostanie odpowiednio wychowywany. Jeżeli wszystkie jego potrzeby – zarówno niższego i wyższego rzędu – zostaną zaspokojone, nie będzie sprawiał problemów. Inteligentny Amstaffy są bardzo inteligentne. Szybko się uczą i przyswajają nowe umiejętności, bo bardzo cenią sobie kontakt z człowiekiem, który już sam w sobie może być dla nich nagrodą! Łowca American staffordshire terrier, ze względu na swoją przeszłość (został stworzony do walk psów i walk z bykami), jest raczej zaliczany do psów obronnych, nie spełni się w roli typowego psa myśliwskiego. Strachliwy/nieufny wobec obcych Psy należące do tej rasy są raczej nieufne wobec obcych, dlatego niezwykle istotna jest wcześnie rozpoczęta socjalizacja szczenięcia. Wówczas amstaff może stać się nawet bardzo przyjaźnie nastawionym do obcych czworonogiem. Amstaff - wychowanie Ta rasa psów cechuje się sporą niezależnością i uporem. Jeśli amstaff będzie niewłaściwie wychowywany, może wymknąć się spod kontroli. Należy pamiętać o tym, że płynie w nim krew niezależnego teriera, który wymaga prowadzenia przez doświadczonego i odpowiedzialnego opiekuna. Amstaff zdecydowanie zatem nie jest psem dla początkującego właściciela. Zachowanie Znoszenie samotności Amstaff to pies, który niezbyt dobrze znosi samotność. Wbrew swojej reputacji, psy tej rasy są bardzo wrażliwe. Dlatego decydując się na jego zakup, należy pamiętać o tym, że amstaff potrzebuje częstego kontaktu z właścicielem i nagród socjalnych (jak np. zabawa i uwaga). Zazwyczaj ceni je o wiele bardziej niż najpyszniejsze smakołyki! Amstaff - szkolenie Amstaffy to psy, które z natury nie są uległe. Bywają niezwykle uparte i niezależne, a źle zscojalizowane mogą stać się agresywne. Jednak odpowiednie podeście sprawi, że pies stanie się spokojny i oddany wszystkim członkom rodziny. Nie będzie bezwarunkowo posłuszny, ale będzie chętnie podążał za wskazówkami odpowiedzialnego, konsekwentnego właściciela. Dlatego bardzo ważne jest, aby szkolenie amstaffa rozpocząć jak najwcześniej. Szczenię amstaffa warto zapisać do "psiego przedszkola", a samo szkolenie powinno być oparte o metody pozytywne. Amstaffa należy traktować konsekwentnie i stanowczo, ale jednocześnie łagodnie i sprawiedliwie. O metodach szkolenia pozytywnego psów przeczytasz tutaj. Szczekliwy American staffordshire terrier nie szczeka zbyt często. Na pewno jednak zasygnalizuje zagrożenie. Jeśli będzie się nudzić i nie będzie miał możliwości rozładowania energii, jego szczekliwość może wzrosnąć. Skłonność do ucieczek Amstaffy raczej nie są skłonne do ucieczek. Silnie bowiem przywiązują do rodziny. Oczywiście amstaffa - jak każdego innego psa - należy uczyć przywołania. Skłonność do niszczenia Dobrze wychowany american staffordshire terrier nie powinien sprawiać problemów w domu, nie ma również tendencji do niszczenia mebli czy sprzętów domowych. Ale trzeba pamiętać, że psy te nie powinny zbyt długo pozostawać same zamknięte w domu, ponieważ może to negatywnie wpłynąć na ich zachowanie i doprowadzić do rozwoju lęku separacyjnego. Łakomczuch Amstaff blue, a także pozostałe odmiany psów rasy amstaff, mają skłonność do tycia, zwłaszcza jeśli zostanie zaniechana odpowiednia dieta i dzienna dawka ruchu. Pies stróżujący Ze względu na swój rodowód, amstaffy są świetnymi psami stróżującymi (mają bardzo silny instynkt stróżujący), a także obronnymi. Pierwszy pies Amstaff to rasa psów, na których zakup lub adopcję zdecydowanie nie należy się decydować, jeśli ma to być pierwszy czworonóg w życiu. Rasa wymaga odpowiedniego wychowania i podejścia, dlatego osoby, które nie posiadają w tym zakresie wiedzy i doświadczenia, mogą sobie z tym zadaniem nie poradzić. American staffordshire terrier do adopcji Suzi 2 lata Samiczka Warszawa Ajsza 11 lat Samiczka Warszawa Joya 1 rok Samiczka Warszawa Mamed 3 lata Samiec Warszawa Molly 1 rok Samiczka Warszawa Julek 2 lata Samiec Warszawa Nie wiesz, którą rasę psa wybrać? Pomożemy Ci znaleźć rasę odpowiadającą Twoim oczekiwaniom i trybowi życia. Tryb życia American staffordshire terrier w mieszkaniu Amsatff może z powodzeniem mieszkać zarówno w domu, jak i w mieszkaniu. Miejsce nie ma tu zbyt wielkiego znaczenia. Trzeba natomiast pamiętać, że amstaffy źle znoszą przebywanie w małych i zamkniętych pomieszczeniach, dlatego odradza się trzymanie ich w kojcach. Ze względu na silną potrzebę ruchu amstaffy najlepiej odnajdą się na otwartych przestrzeniach. Potrzebuje ruchu i ćwiczeń Pies rasy american staffordshire terrier potrzebuje sporej dawki ruchu każdego dnia. Dzięki temu będzie mógł spożytkować nagromadzoną energię. Ruch i zabawa to również sprawdzony sposób na wychowanie psa i ciągłe umacnianie z nim więzi. Podróże/łatwość przewożenia Amstaffa można zabierać w podróże, jednak trzeba pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu jego transportu i przyzwyczajaniu go do podróży od najmłodszego wieku. Współżycie z innymi American staffordshire terrier i koty To psy, które mogą wykazywać instynkt myśliwski, zatem niekoniecznie będą zachowywać się przyjaźnie w stosunku do obcych zwierząt. Jeśli amstaff mieszka i wychowuje się w domu z kotem lub innymi zwierzętami od szczeniaka, istnieje spora szansa, że będzie je akceptował. American staffordshire terrier i psy Amstaffy są raczej ostrożne i zdystansowane w stosunku do innych psów. Źle socjalizowane, mogą mieć skłonności do wdawania się w walki z nimi. American staffordshire terrier i dzieci Amstaff wykazuje niezwykłą cierpliwość do dzieci. Jednak zaleca się ich przebywanie razem z psem pod ścisłym nadzorem dorosłych. American staffordshire terrier i osoby starsze Pies ten potrzebuje aktywnego i stanowczego opiekuna, w związku z czym nie jest to najlepszy wybór dla starszych osób. Amstaff - cena i hodowle Ceny szczeniaka amstaffa najczęściej wahają się między 2500 a 3500 złotych. Oczywiście dużą rolę przy wysokości ceny odgrywa renoma hodowli, z jakiej nabywamy szczeniaka. Bardzo ważne jest, aby kupować psy wyłącznie z dobrej hodowli! Amerykański staffordshire terrier - pielęgnacja Ze względu na krótką sierść amstaffy nie wymagają skomplikowanej pielęgnacji. Wystarczy raz w tygodniu przeczesywać sierść krótką i gęstą szczotką. Dzięki temu zadbamy również o to, by luźna sierść pozostawała na szczotce, a nie na ubraniach czy meblach. Linienie Utrata sierści w przypadku tej rasy jest niewielka i rzadko występuje. Amstaff - jaka karma? Psy rasy amstaff powinny mieć właściwą dietę, która dostarczy im odpowiedniej ilości kalorii i składników odżywczych. Ma to ogromne znaczenie, ponieważ amstaffy prowadzą dość aktywny tryb życia. Ze względu na to, że psy te chętnie pozostają w ciągłym ruchu, ich stawy są narażone na uszkodzenia, dlatego warto wybierać karmę, która w swoim składzie będzie zawierać suplementy chroniące chrząstkę stawową. Amerykański staffordshire terier - zdrowie Ile żyją amstaffy? Długość życia amstaffa to ok. 11 lat. Odporność/wytrzymałość Tę wytrzymałą rasę omija wiele problemów ze zdrowiem, które często spotykane są u innych psów. Odporność na upały American staffordshire terrier dobrze znosi wysoką temperaturę, ale podczas upałów zapewnijmy mu miejsce w cieniu i dostęp do świeżej, chłodnej wody. Odporność na zimno Zimno również nie stanowi dla amstaffa problemu. To wytrzymały, pełen energii pies. Niska temperatura nie jest w stanie go powstrzymać. Pamiętajmy jednak, że jeśli pies nie jest aktywny, może zacząć trząść się z zimna. Skłonność do tycia Rasa ta nie jest szczególnie narażona na nadwagę. Amstaff jest bardzo żywiołowy i szybko spali ewentualne nadprogramowe kalorie, jeśli tylko zapewnimy mu odpowiednią codzienną dawkę ruchu. Amstaff - choroby Zasadniczo amstaffy cechują się dość dobrym zdrowiem. Jeśli chodzi o choroby genetyczne, u psów tej rasy najczęściej wskazuje się dysplazję stawu biodrowego i łokciowego. Ponadto amstaffy dość często cierpią na różnego rodzaju alergie skórne i pokarmowe. Najczęściej zadawane pytania (FAQ) Jak silny jest amstaff? To bardzo silne psy, które początkowo były hodowane do walki. Uścisk szczęk amstaffa jest niezwykle mocy, dzięki czemu psy tej rasy doskonale sprawdzają się w takich dyscyplinach sportowych jak przeciąganie ciężarów (weight pulling). Amstaff a pitbull Amstaff i pitbull są często ze sobą mylone. Te dwie rasy rasy te tak naprawdę więcej łączy niż dzieli, ale gdyby postawić obok siebie „wzorcowego” amstaffa i pitbulla, różnica w wyglądzie będzie widoczna. Pitbulle są większe i wyższe niż psy rasy american staffordshire terrier. Więcej o tym czym się jakie są różnice między amstaffem a pitbullem przeczytasz tutaj. ^{To zależy. Dobrze wychowany amstaff napewno nie będzie agresywny. I oczywiście musi być zaszczepiony na wściekliznę. Źle wychowany amstaff owszem może być agresywny .. To zależy wyłącznie od właściciela. Jeżeli będzie wzięty stary amstaff ze schroniska to owszem może być taki,ponieważ może być tego nauczony.}

Rasa psa amstaff, bywa nazywana również: amstaf, ast oraz amerykański staffordshire terier. Zwierzęta należą do grupy agresywnych, dlatego wymagają odpowiedniej socjalizacji oraz właściciela o silnym charakterze. Dobrze wychowany amstaff to pies wierny, lubiący pieszczoty oraz bardzo przyjazny, szczególnie wobec dzieci. Rasa psa amstaff, bywa nazywana również: amstaf, ast oraz amerykański staffordshire terier. Zwierzęta należą do grupy agresywnych, dlatego wymagają odpowiedniej socjalizacji oraz właściciela o silnym charakterze. Dobrze wychowany amstaff to pies wierny, lubiący pieszczoty oraz bardzo przyjazny, szczególnie wobec dzieci. Amstaff jest odważny i pewny siebie. Jego cecha charakterystyczna to mruczenie. Szczeka bardzo rzadko. Komendy takie jak: ‘siad’ i ‘waruj’ są przez niego niechętnie wykonywane w towarzystwie innych psów – nie lubi okazywać uległości w tego typu sytuacjach. Kasia gotuje z zupa owocowa Wygląd psa rasy amstaff Amstaffy są bardzo silne, zarówno psy, jak i suki. Mimo stosunkowo niewielkich rozmiarów (osiąga wzrost do 50 cm oraz wagę do 20 – 30 kg) ma muskularną sylwetkę i szeroką klatkę piersiową. Jest przy tym bardzo zwinny. Umaszczenie amstaffa może przybierać różne barwy: od białej, po brązową, łaciatą, czarną a, nawet srebrzysto-szarą (tzw. amstaff błękitny). Pies ten ma mocne, szeroko rozstawione łapy, dużą, kwadratową, u góry spłaszczoną głowę i spiczaste (stojące lub lekko oklapnięte uszy), które są, niestety, często przycinane. Pysk (tzw. kufa) amstaffa jest średniej długości, a jego silne szczęki są w stanie zmiażdżyć nawet najtwardsze kości. Charakter i temperament amstaffa Dobrze wychowany amstaff jest bardzo towarzyskim psem. Polecany jest jako pies dla rodzin z dziećmi, ponieważ cierpliwie znosi zabawy z nimi. Amstaff potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem i częstych pieszczot. To pies z silnie rozwiniętym instynktem terytorialnym, dlatego jest nieufny i często wrogo nastawiony do innych zwierząt. Ludzi toleruje bardzo dobrze, mocno przywiązuje się do swojej rodziny. Amstaff jest bystry i inteligentny, dlatego odpowiednio przeprowadzona socjalizacja (najlepiej pod okiem wykwalifikowanego, psiego behawiorysty) daje pozytywne efekty. Trzeba pamiętać, że jest to również zwierzę uparte i bardzo samodzielne. Amstaff chętnie aportuje i uwielbia pływać. Może mieszkać nawet w małym mieszkaniu w bloku, pod warunkiem, że będzie miał zapewnione częste, pełne zabaw i długie spacery. Bawiąc się z amstaffem trzeba unikać wszelkiego typu przeciągania i mocowania. To bardzo waleczne i uparte zwierzę, może zatracić się w tego typu figlach. Amstaff prawie nie szczeka, dlatego zdenerwowany nie ostrzega – od razu gryzie. Właściciel amstaffa musi być stanowczy i konsekwentny, ponieważ rasa ta ma skłonność do dominacji. Socjalizację z innymi zwierzętami najlepiej rozpoczynać jak najwcześniej poprzez długie spacery w miejsca, w których jest ich dużo. Pielęgnacja amstaffa Amstaff ma bardzo krótką, lekko szorstką sierść, którą wystarczy czesać raz w tygodniu. Najlepiej używać do tego szczotki ze sztywnym włosiem. Uwielbia pływać, dlatego warto pozwalać mu na to przy każdej okazji. Niewskazane jest natomiast częste kąpanie psów tej rasy. Ich szatę pokrywa warstwa łoju, która stanowi doskonałą izolację cieplną, zarówno w czasie upałów, jak i mroźnych dni. Raz na 1 -2 miesiące należy czyścić psu uszy, zęby i oczy. Jeżeli pupil nie chodzi często po twardym podłożu, warto kilka razy w roku przyciąć mu pazury. Zabiegi pielęgnacyjne trzeba wykonywać śmiało i stanowczo już od szczenięcia. Po ukończeniu przez psa 2. roku życia może nie pozwolić na tego typu czynności. Amstaff jest rasą, która ma wrażliwe stawy. Na uszkodzenia szczególnie narażony jest staw kolanowy i łokciowy. Częstą przypadłością tej rasy jest dysplazja stawu biodrowego. Twój pies nie ma własnego posłania? Poznaj rodzaje legowisk dla psów. Choroby odzwierzęce bywają bardzo groźne. Oto bruceloza: leczenie i profilaktyka.

Jack Russell terrier jest inteligentny, bystry i niełatwy w szkoleniu. Szybko się uczy, pod warunkiem, że właściciel wykaże się sporą dawką kreatywności. Aby szkolenie odniosło sukces powinno być jak najbardziej atrakcyjne dla psa. Sprawi to, że nasz pupil będzie bardziej skory do wykonywania danych mu poleceń.

[video=youtube;fEUtEP6MIKA] Powyżej wstawiłam filmik, który w telegraficznym skrócie pokazuje to, co tygryski lubią najbardziej czyli "bullowate" sporty: skoki, wiszenie, przeciąganie, ciągnięcie ciężaru.:lol: Nie znaczy to oczywiście, że asty nie lubią bardziej przyziemnych form ruchu takich jak bieganie czy pływanie. [quote name='Lottie']Serdecznie dziękuję za odpowiedź :multi: Trochę czytałam o astach i chodzą o nich naprawdę różne opinie. Od "to najmilsze i najczulsze psy, absolutnie nieagresywne", do "te psy to mordercy" itd. Czytałam że np są to psy bardzo "napastliwe", że chcą aby właściciel ciągle z nimi był i zwracał na nich uwagę, że z wiekiem stają się agresywne do innych psów pomimo że od szczeniaka były przywyczajone do kontaktów z innymi psami (i tego też się boję bo nie wyobrażam sobie spacerów po jakichś odludnionych terenach i krycie się na osiedlu jak zobaczę kogoś z innym psem). [/QUOTE] Oklepane, ale prawdziwe: bardzo dużo zależy od wychowania. Od małego szkolenie,tworzenie więzi pomiędzy właścicielem i psem, socjalizacja z ludźmi,innymi psami, resztą świata. Do tego duży nacisk naukę koncentrowania psa na osobie właściciela Wychowanie to jednak nie chcesz kupić asta ważne żeby był on psem rodowodowym, ze sprawdzonej hodowli, po rodzicach ze stabilną psychiką. Nie daje to oczywiście 100% gwarancji, że pies będzie kochał wszystkich przedstawicieli swojego gatunku - nie do tego te psy zostały stworzone- jednak znacznie zmniejsza ryzyko, że trafisz na agresora. W dobrych hodowlach bowiem od pokoleń dąży się do eliminacji tej cechy. Współczesny amstaff (rasowy, nie mieszaniec w typie) ma niewiele wspólnego ze swoim walczącym pierwowzorem. Nie ma ras "absolutnie nieagresywnych", tak jak nie ma ras "napastliwych" "morderczych". Człowiek, kupując szczeniaka otrzymuje pewien materiał genetyczny, zbiór predyspozycji, nad którym musi pracować. Jaka praca, takie efekty. Mam na osiedlu dwa dalmatyńczyki. Jeden - samiec- jest wielkim przytulasem, kochającym cały świat. Suczka natomiast rzuca się z zębami na wszystko co się rusza. Mam też owczarka niemieckiego, który nie pała sympatią do innych psów, kontakt z nim mógłby się skończyć naprawdę źle. Jest jednak dobrze wyszkolony, na spacerach jest wpatrzony w swojego właściciela i słucha się go bezwarunkowo. Żadnego psa nie powinno się kupować tylko dlatego, że ma fajny wygląd, czy też jest "debeściarski". Pies to nie jest fajny gadżet. Dobrze, że próbujesz dowiedzieć się czegoś więcej o rasie. Życzę Ci/Wam, żeby decyzja, którą podejmiecie była dokładnie przemyślana. Pozdrawiam

Zobacz 5 odpowiedzi na pytanie: Co lepsze bokser czy amstaff? Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web crawlers

Amstaff (skrót od American Staffordshire) to rasa psów, należąca do grupy terierów w typie bull. Istnieją różne wersje dotyczące powstania rasy. Jedna z nich mówi, że rasa wywodzi się od bullterrierów, psów wyhodowanych do walki z bykami. Amstaff robi wrażenie psa o dużej sile w stosunku do swojego ciężaru i wzrostu. Jest to pies mocny, umięśniony, a zarazem zwinny, czujny na sygnały otoczenia. Jest zwarty, o niezbyt długich kończynach. Głowa średniej długości, dobrze wysklepiona. Czaszka szeroka. Wyraźnie widoczne mięśnie policzkowe, uszy osadzone wysoko. Oczy ciemne, okrągłe, głęboko osadzone, szeroko rozstawione. Szczęki silnie zarysowane. Szczęka dolna powinna być mocna, zdolna do silnego chwytu. Wargi równe i zwarte, bez odcinków obwisłych. Górne siekacze dotykają zewnętrznej powierzchni siekaczy dolnych. Szyja ciężka, nieco wygięta, zwężająca się od łopatek ku nasadzie głowy. Średniej długości. Nie ma podgardla. Ramiona silne i umięśnione. Szerokie, ukośnie osadzone łopatki. Grzbiet krótki, nieznacznie opada od kłębu ku zadowi. Zad krótki, łagodnie opadający do nasady ogona. Lędźwie lekko wysklepione. Klatka piersiowa: Żebra dobrze wysklepione, szerokie i płaskie, dobrze związane między sobą. Kończyny przednie rozstawione, aby umożliwić rozwój szerokiej i głębokiej klatki piersiowej. Ogon: stosunkowo krótki w proporcji do rozmiarów psa, nisko osadzony, wyraźnie zwężający się ku cienkiemu wierzchołkowi. Kończyny: przednie, proste, o silnym, zaokrąglonym kośćcu. Tylne, dobrze umięśnione, o wydłużonych stopniowo zwężających się podudziach, nie wykrzywione ani do środka, ani na zewnątrz. Łapy średniej wielkości, zwarte i dobrze wysklepione. Ruch elastyczny, bez kołysania się, nietoczący. W kłusie ruch symetryczny (nieskośny). Sierść krótka, przylegająca, twarda w dotyku i lśniąca. Maść: dopuszczalne wszelkie typy umaszczenia, jednolite, kolorowe, i łaciate, choć umaszczenie jednolicie białe, z ponad 80% przewagą bieli. Amstaff współcześnie jest wykorzystywany jako pies rodzinny. Zaliczany do psów obronnych. Jest dynamicznym, odważnym i energicznym zwierzęciem, stąd ma on dużą potrzebę ruchu. Ułożenie tego silnego psa polega na podporządkowaniu go przewodnikowi od szczenięcia. Ma on skłonność do bójek ze względu na pierwotne przeznaczenie, toteż szczenięta należy od początku uczyć przyjaznych kontaktów z innymi psami. Amstaffy wymagają bliskiego kontaktu z właścicielem. Są podatne na stres i traumy. Zagubione, przestraszone lub sfrustrowane mogą odruchowo reagować w agresywny sposób. Dlatego stosowanie wobec nich kar fizycznych, umieszczenie ich w złym środowisku lub w sytuacji bez wyjścia może sprawić, że amstaffy staną się wyjątkowo niebezpieczne. Jednak pochodzące z dobrej hodowli, odpowiednio wychowane są dobrymi towarzyszami nie tylko dla osób dorosłych, ale także i dzieci. Z dzieckiem sam na sam nie powinno się tych psów. Amstaffy uwielbiają zabawę i aktywności z człowiekiem. Niewykorzystana w zdrowy sposób energia znajdzie ujście w inny, nie zawsze odpowiedni dla opiekuna sposób. Psy są umięśnione i silne tego względu amstaffy przodują w takich sportach, jak przeciąganie ciężarów czy skok wzwyż. Psy tej rasy mają także niezwykłe wyczucie. Przyjacielsko nastawionego człowieka powitają z entuzjazmem i radością. Natomiast osobę, która zagraża opiekunowi, skutecznie odstraszą. Dzięki temu amstaffy to idealne towarzystwo na wieczorny spacer. Amstaff to pies inteligentny i chętny do współpracy. W szkoleniu jest ważna motywacja zachęcenie go do współpracy za pomocą zabawki lub przysmaku nie będzie trudne. Psów tej rasy nie wolno szkolić za pomocą krzyku i przemocy fizycznej. Stosowanie kar szybko odbije się na wrażliwej psychice amstaffa i sprawi, że stanie się on agresywny i niebezpieczny. Amstaffy trzeba wychowywać bardzo konsekwentnie. Amstaff to pies dla osoby bardzo aktywnej, zrównoważonej, stanowczej i odpowiedzialnej, a równocześnie wrażliwej. Jego wychowaniem może zająć się także początkujący właściciel – jednak pod warunkiem, że kupi szczeniaka amstaffa w dobrej, sprawdzonej hodowli i zaliczy zajęcia w psim przedszkolu pod okiem sprawdzonego behawiorysty lub trenera, a samemu psu będzie mógł zapewnić nie tylko nakazy i zakazy, ale także poczucie bezpieczeństwa i stabilność. Źródło:

Był już post o najładniejszych kundlach. A jakie waszym zdaniem są najwstrętniejsze? Ja stawiam na amstafy - zastanawiam się czego tam jest więcej: kota, świni czy chomika?

Amstaff Niezależne Media to dziennikarze obywatelscy, recenzenci kultury, whistleblowerzy i działacze społeczni. Jesteśmy jednym z najstarszych portali dziennikarstwa oddolnego. Nie łączy nas światopogląd, łączy nas chęć wyrażania poglądów i konstruktywnej dyskusji. Dołącz do nas i publikuj.

YKWh.